null Beeld

Ein-de-lijk mag op de rondreizende dieven gewezen worden

PlusPaul Vugts

Paul Vugts

Vlinners, heten ze onder agenten, naar de code waaronder ze dag na dag, uur na uur worden ingevoerd in de politiesystemen. Een code die de lading niet dekt, omdat die staat voor Vluchtelingen Instroom Nederland. De agenten bedoelen juist níét de vluchtelingen, maar de jonge mannen uit veilige landen in vooral Noord-Afrika en Oost-Europa die in de rijke westerse landen hun kostje bij elkaar komen stelen, veelal hoppend van het ene van toeristen vergeven straatroversparadijs naar het andere.

Veiligelanders worden ze ook wel genoemd, of mobiele bandieten. Ze maken nul procent kans op asiel, maar komen wel hierheen onder het mom een veilig heenkomen te zoeken en doen voor de vorm vaak wel een asielaanvraag. Nu heb ik helemaal niets tegen gelukzoekers – geluk zoeken lijkt me een voornaam mensenrecht, maar hier gaat het om de zakkenrollers en veroorzakers van extreme overlast en geweld die na afwijzing van hun asielaanvraag niet eenvoudig kunnen worden uitgezet. De probleemgroep vormt maar 4 procent van de migranten, maar juist zij geven de (ter)echte asielzoekers een slechte naam.

Het zijn de jongens met de inmiddels klassieke voetbaltruc: het doelwit vastpakken, een been tussen zijn benen zetten, zogenaamd een truc van het voetbalveld voordoen en intussen het horloge van zijn pols laten glijden of zijn smartphone uit zijn zak vissen. Vaak helpt een handlanger bij het afleiden van het slachtoffer en bij het ‘spotten’ van politie. In allerlei varianten komt het zakkenrollen voor, altijd even irritant.

Sinds de coronalockdowns zijn er nóg meer mobiele dieven. Op sommige dagen zijn in de Amsterdamse binnenstad alle verdachten van straatroven vlinners. De politie probeert ze te vangen, ook met ‘lokhorloges’, maar het zijn er domweg te veel.

Jarenlang verboden de mindere goden onder de leidinggevenden de agenten het probleem van de vlinners te benoemen, want dat kon stigmatiserend zijn et cetera. Dus gebeurde het te weinig. Inmiddels is het taboe ein-de-lijk vervallen en proberen ook managers en bestuurders het probleem te agenderen.

Onlangs slaakte nota bene een Amsterdamse politierechter in mijn bijzijn een hartenkreet toen hij weer een trits zakkenrollers in zijn verdachtenbanken had. “U bént geen echte asielzoeker. (…) Ik begrijp niet dat de politiek er maar niet in slaagt ervoor te zorgen dat mensen zoals u snel dit land verlaten.”

In Utrecht sloeg de burgemeester alarm, in Amsterdam hoorde ik her en der noodkreten en uiteindelijk kwam dan ook Femke Halsema woensdag met haar waarschuwing dat nu echt wat moet gebeuren.

Ik ben heel benieuwd of het van ferme maatregelen komt. Diplomaten proberen landen als Marokko te bewegen afgewezen asielzoekers wél terug te nemen. Verder zit er vaak weinig anders op dan de dieven steeds een paar maanden op te sluiten, waarna ze hun rooftocht hier of in buurlanden gewoon hervatten. Mij lijkt een stevig en intelligent offensief nodig, óók om de reputatie van de échte vluchtelingen te redden.

Paul Vugts schrijft elke vrijdag over zijn werk als misdaadverslaggever. In de Taghi Podcast vertelt hij samen met collega Wouter Laumans over ontwikkelingen in het proces rond Ridouan Taghi.

Reageren? paul@parool.nl.

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden