Massih HutakBeeld Artur Krynicki

Eerst verwaarloosd, dan omgedoopt tot jeugdplek

PlusMassih Hutak

Eind vorig jaar verscheen er een item op AT5 over de nieuwe jeugdplek op het Rode Plein in de Banne, in Amsterdam-Noord. Het gebouw ‘van twee verdiepingen met een keuken, huiskamer en een ruimte om bijvoorbeeld huiswerk te maken, begeleid door professionals’ moest deze zomer opengaan. Met als doel om ‘jeugd van de straat te houden’.

Overal in de stad zijn de afgelopen maanden zomerkampen en -scholen uit de grond gestampt, maar deze plek in de Banne is er nog steeds niet. Zo’n veilige plek in de buurt voor kinderen en jongeren is natuurlijk een ontzettend goed idee, maar ik vraag me af waarom er pas plannen en projecten voor hen worden ontwikkeld als er problemen zijn. Waarom niet bijvoorbeeld omdat er heel veel potentie is?

In de video van AT5 worden meermaals met een problematische vanzelfsprekendheid ‘overlast’, ‘problemen’ en ‘jongeren’ in één adem genoemd. Het pijnlijkste is dat er op een gegeven moment een jongen, ik denk nog geen 12 jaar, zelf zegt dat de nieuwe jeugdplek goed is voor de bewoners zodat ze eventueel geen last zullen hebben van hem en zijn vrienden.

Het lijkt bijna een universele wet voor achterstandswijken, inmiddels ontwikkelbuurten genoemd, een term bedacht door ambtenaren om zich vooral goed te voelen over zichzelf. Verwaarloos de buurt, biedt mensen geen voorzieningen om hun leefomstandigheden te verbeteren, hun talenten te ontplooien en pas als er herrie wordt geschopt, komen de knapste koppen bij elkaar en is de oplossing vrijwel altijd: een buurtcentrum.

Maar dat buurtcentrum was er altijd al in de Banne. Totdat het een gesloten enclave werd voor hoogopgeleide creatievelingen van buiten de wijk. Nu moet er een heel nieuw gebouw komen, nota bene op een plek met veel groen.

Het voormalige buurtcentrum verloor zijn oude functie en heeft zijn nieuwe potentie nooit waargemaakt, maar het gebouw staat er nog. En ik heb me laten vertellen dat er hele slimme Noorderlingen bezig zijn met de wederopbouw ervan, ditmaal van binnenuit. Daar wordt dus al met, voor en door de buurt gebouwd en juist met jongeren als voornaamste eigenaars, wat overigens een veel betere term is dan ‘doelgroep’.

Bric in Brooklyn, La Place in Parijs, Lighthouse in Brighton en Crenshaw Dairy Mart in Los Angeles zijn voorbeelden van veilige, inspirerende plekken voor de jeugd en van sterke culturele middelpunten die worden beheerd door bewoners zelf. En voorzien van een structureel plan en niet tijdelijk, wat namelijk nog zo’n dooddoener is van onze gemeente. Alles wat tijdelijk is, communiceert naar zowel maker als publiek dat je je er nooit helemaal aan hoeft te committeren en dus ook nooit helemaal eigenaar zult zijn en je er dus ook nooit helemaal ­verantwoordelijk voor hoeft te voelen.

Rapper en schrijver Massih Hutak (28) schrijft columns voor Het Parool.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden