James Worthy.Beeld Agata Nowicka

‘Eerlijke mensen hoeven niet te fluisteren’

PlusJames Worthy

Ze kijkt door het keukenraam naar hoe hij ligt te slapen op het balkon. Hij ligt met zijn hoofd tegen een van de poten van de barbecue aan. Nu hij buiten ligt, mist ze hem.

De barbecue hebben ze te weinig gebruikt. En dat is haar schuld. Ze is zo iemand die het heerlijk vindt om aan barbecueën te denken, maar het doen is een ander verhaal. Het is te veel werk. Net als onzelfzuchtige seks. Of de belastingaangifte doen.

Je haalt kolen, aanmaakblokjes, vlees, groenten, sauzen en als je dan de deksel van de barbecue haalt, zie je dat je na de vorige barbecue hebt vergeten schoon te maken. En de vorige barbecue was in 2017. Het rooster lijkt op het gebit van een zwerver die twee maanzaadbolletjes met hagelslag heeft gegeten.

Hij wordt wakker op het balkon. De stad ruikt naar regen en dichte kroegen. Hij heeft mooi gedroomd. Over een andere vrouw. Een aardige vrouw. Een vrouw die haar best blijft doen. Een vrouw die blijft jagen op dat wat ze al heeft gevangen. Een vrouw die met haar prooi speelt, zoals een kat urenlang met een dode muis kan spelen.

Ze kijkt nog steeds naar hem. De laatste weken kon ze niet naar hem kijken, maar vandaag is alles anders. De coronacrisis deed dingen met haar. Een crisis vraagt om nieuwe inzichten en veranderingen. Dat voelde ze heel erg. Dat ze als een nieuw mens uit deze crisis wilde komen. Een beter mens, misschien. Maar in elk geval een nieuw mens. Anders. Herboren. Aan het einde van deze donkere tunnel wilde ze niet alleen alle updates gedownload hebben, maar ook geïnstalleerd.

‘Er staan belangrijke updates klaar. Wilt u opnieuw opstarten of moeten we u helpen herinneren?’ Ze drukt met een vinger op de help-mij-herinnerenknop op haar borstkas.

“Wil je koffie?” vraagt ze.

Hij staat op, klemt zijn ochtenderectie met de elastiekband van zijn onderbroek tegen zijn buik aan en knikt ja.

“Ik wil je niet kwijt,” zegt ze.

“Waarom probeerde je me dan te verstoppen?”

“Omdat ik je kwijt wilde.”

“Misschien wil ik jou nu wel kwijt.”

“En terecht,” zegt ze.

“Je was echt verschrikkelijk gemeen.”

“Iets of iemand fluisterde mij steeds in over de schone lei die op me aan het wachten was aan het einde van deze crisis.”

“Mensen die fluisteren spreken nooit de waarheid. Dat weet je. Eerlijke mensen hoeven niet te fluisteren.”

“Ik wil je niet kwijt.”

“Dan moet je me maar heel snel vinden, schat. Waar heb je me voor het laatst gezien? Ik help je niet herinneren.”

“Je lag te slapen op het balkon. Met je hoofd tegen de barbecue aan.”

“Heb je naar me gekeken toen ik sliep?”

“Ja. Ik kon niet anders. Ik wil je niet kwijt,” zegt ze.

“Mij ben je niet kwijt. Ik lig aan je voeten.”

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug.

Reageren? james@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden