Natascha van Weezel Beeld Agata Nowicka

Eenzaam op de bank postte ik foto’s van mezelf in galajurk

Plus Natascha van Weezel

Sinds ik Instagram heb gedownload, is mijn leven een stuk onrustiger geworden. Mijn tijdlijn wordt overspoeld door foto’s van digitale vrienden die pochen over vakanties naar Bali, een nieuw boekcontract of hun perfecte geliefde. Alsof dit niet leuk en bijzonder genoeg is, gooien ze er vaak allerlei filters overheen om zichzelf nog mooier te laten lijken.

Als echte millennial heb ik me hier zelf ook regelmatig schuldig aan gemaakt. Vooral op momenten dat ik eenzaam op de bank zat met mijn haren door de war, voelde ik de drang om een foto te posten waarop ik schitterde in een galajurk. Door de hartvormige likes die steevast volgden, voelde het alsof ik even bij al die andere succesvolle mensen mocht horen.

Eigenlijk vind ik het vervelend dat generatiegenoten zich geroepen voelen mee te draaien in de ratrace om succes, om van de daken te willen schreeuwen hoe geweldig hun leven is. En hoewel ik weet dat het een schijnconstructie is, simpelweg omdat niet iedereen ­altijd gelukkig kan zijn, roepen plaatjes van #fitgirls ­jaloezie bij me op.

Een paar dagen geleden voelde ik me ronduit klote en besloot ik dat dít mijn kans was een statement te maken. Ik plaatste een selfie waarbij ik op bed lag met daaronder de tekst: ‘In het kader van #bodypositivity: dit ben ik. Zonder make-up en na een dag waarop ik heb gehuild, omdat het zwaar was. Maar ook een dag vol liefde. Niet alle dagen zijn perfect. Daar zouden we ons minder voor moeten schamen #nofairytales #justlife.’

Ik had mijn middelvinger opgestoken naar die verdomde prestatiemaatschappij! Tevreden klapte ik mijn laptop dicht. De volgende ochtend zag ik dat mijn foto honderden keren was geliket. Bovendien stonden er ­allerlei commentaren onder als: ‘Zelfs zonder make-up ben je prachtig’ en ‘Wat dapper en open’. Ik voelde ­dezelfde rush als wanneer ik op Tinder een match had met een knappe man; het gevoel dat ik even gezien werd.

Wat had ik gedaan? Door een zogenaamde altruïstische daad te verrichten, was ik erin geslaagd de aandacht op mezelf te vestigen en daarin ook nog eens ­bevestigd te worden. Daardoor werd die ‘altruïstische’ daad automatisch egocentrisch en droeg het bij aan het probleem dat ik nu juist wilde aankaarten.

Daarom heb mezelf Instagramstraf gegeven. Voorlopig gebruik ik de app alleen om de fantastische levens van anderen te bespieden. Pas als het me niet meer kan schelen hoeveel likes ik krijg, mag ik weer een plaatje delen. Zonder filter of kleurcorrectie.

Natascha van Weezel (32) is journalist. Elke dinsdag schrijft ze een column voor Het Parool.

Lees ook:

Ik moet iets doen met mijn vaders Facebookpagina

Schaamteloos maakte papa een selfie met Conchita Wurst

Alles is er nog en toch is niets meer hetzelfde

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden