Roos Schlikker Beeld Lin Woldendorp
Roos SchlikkerBeeld Lin Woldendorp

Eens zal het normaal van nu het allerbijzonderst blijken

PlusRoos Schlikker

Druipende laarzen. Modderspoor van trap naar toilet. “Hang je jas op!” “Ik moet écht poepen, mam.” Legoblokje onder je voetbed midden in de nacht. Doodgewoon. Doodgewoon.

Schooltas waaruit drie verkleefde mandarijnenpartjes tevoorschijn komen, gewikkeld in een bonk kauwgom. Alsmede een piemelsleutelhanger. Met lichtje in de eikel. (“Hoe kom je hier nou aan?” “Kweenie.”) En drie dictees (“O ja. Moest ik nog maken.” “Wanneer dan?” “Eeeh, eind oktober of zo?”). Plus een tekening van een zelfontworpen Delfts blauw tegeltje inclusief spreuk (‘Pluk de dag met je voeten’). Gelukssteen met heel scherpe randjes onder je voetbed midden in de nacht. Doodgewoon. Doodgewoon.

Kicksen. Overal kicksen. En, o ja, ook nog een paar kicksen. Natgeregende sokken weggepropt in het hoekje van de bank. “Als ik de baard in de keel krijg, klink ik dan als The Gringe?” Speculoospot. Leeggelikt. Wat je pas ontdekt als je zelf een boterham wil. Onderkant van een linkerkicks onder je voetbed midden in de nacht. Doodgewoon. Doodgewoon. Het klinkt allemaal doodgewoon.

Behalve als het je ontnomen werd.

Onlangs was de tweede sterfdag van Olivier. Het jongetje werd geboren met zeldzame syndromen waardoor zijn afweer niet werkte. Zijn ouders Ramon en Marguerite wisten dat hij niet oud zou worden. Ze besloten te genieten van hun korte tijd samen. En ze lieten door de Stichting Living Memories een filmpje maken. Geen rolprent vol grote woorden of belangrijke mijlpalen. Nee. Juist een verslag van kleine momenten. Stoeien op bed. Het peuterbroertje dat baby Ollie aait. Kleertjes aantrekken. Het gezin aan tafel. Heel gewoon. Maar voorbij. Want Olivier werd slechts zes maanden. En juist de beelden van alledag zijn nu alles waard.

Er staat een nieuw jaar klaar. Net als de vorige januari. Wisten wij veel dat 2020 volgepropt zou worden met ongewoon. Het jaar van het nieuwe normaal. Pas nu bemerkten we het belang van het oude. Het normaal dat we al lang niet meer zagen, dat voor lief genomen was. Zelfs het normaal dat we ooit bespotten. Een kringetjesverjaardag, allemaal met een plakkie taart op schoot, schouder aan schouder naast vieze ome Har zitten met zijn vuige mopjes (“Wat wordt langer als je eraan trekt, past tussen de borsten, stop je netjes in een gat, en werkt het beste bij een ruk?” “Eh…” “Een autogordel natuurlijk, hèhèhè”). Toen de kringetjes- een blokjesverjaardag werd, ontdekten we hoezeer we hechtten aan dat wat we ooit veel te standaard vonden.

Nieuw normaal. Oud normaal. Wie een jaar voor zich ziet, heeft tenminste een normaal. Een normaal om op af te geven, een normaal om sleurig te vinden, een normaal met coronabeperkingen. Beperkingen, zeker. Maar als we geluk hebben niet met de knalharde klap van de dood.

Druipende laarzen. Een modderspoor van trap naar toilet. “Hang je jas op!” “Ik moet écht poepen, mam.” Legoblokje onder je voetbed midden in de nacht. Doodgewoon. Wat een rotwoord eigenlijk. Al die momenten zijn vooral levensgewoon. Ze zijn om vast te leggen, als een film, voor eeuwig in ons hoofd. Want eens zal het normaal van nu het allerbijzonderst blijken.

Roos Schlikker (1975) is journalist en schrijfster van boeken en toneelstukken. Elke zaterdag schrijft ze een column voor Het Parool.

Reageren? r.schlikker@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden