PlusColumn

Een zweem van drama en verspilling trekt over me heen

Pepijn LanenBeeld Corné van der Stelt

We zijn nog geen vijf minuten de deur uit wanneer mijn vrouw zegt dat ik de verkeerde schoenen aan heb. Het jasje is wel goed. Het verbaast me niks.

Toen ik ze aantrok, had ik al een gek voorgevoel. Aan de andere kant van het zebrapad ligt een oude vrouw verkleed als een jong meisje dat gevallen is met de step. Mijn vrouw zegt dat het een volwassen man is. Als we de overkant bereiken, zie ik dat de vrouw een zakdoek tegen haar kale mannenhoofd aanhoudt.

Op haar stepje ligt een geplastificeerd bord waar 'Please Feed Me, I'm Hungry' op staat. De lucht is helder en diepblauw en ik vraag me af waar haar plastificeer­machine op dit moment is. Ze haalt de nagellak van haar nagels in de metro en vraagt of ik iets over Djordy ga schrijven. 'Nee,' zeg ik. Dat durf ik niet. 'Ik weet niet wat ik moet zeggen.'

Ik zit in de kinderspeelplaats op een klimrek in de zon te wachten op een doorbraak. Blake gooit een Koreaans jongetje omver dat dacht dat hij wilde knuffelen. Ik heb mijn jas uitgetrokken, want ik heb het bloedheet. Aan de andere kant van een chain-link fence spelen kinderen en ik voel me ­Linda Hamilton in die scène in Terminator 2, maar dan zonder al het vuur.

We zitten aan de rivier. Ik heb mijn jas weer aangetrokken en Blake trekt gekke bekken terwijl er serieuze zaken besproken worden. Een vader probeert met zijn zoontjes de meeuwen te voeren, maar hij is niet zo goed in brood gooien.

De meeuwen kijken beledigd terwijl ze een paar meter boven het water blijven hangen, terwijl de korsten brood onbereikbaar tussen de brokken steen drijven. Aan de overkant steekt het nieuwe World Trade Center de blauwe lucht in en een zweem van drama en verspilling trekt over me heen.

Ik neem een moeilijke beslissing en ik voel me er een bepaalde manier over. Iemand geeft mijn zoontje een stuk peer. Bijna schiet ik uit mijn slof. Peer. Waar halen ze het vandaan. Ik haat peer!

Dan gaat het wel weer en voel ik me een waardeloze vader, omdat ik mijn zoon deze fruitervaring heb willen ontzeggen zo vroeg in zijn leven, alleen omdat ik een zure klootzak ben die het concept peer niet begrijpt en daarom niet kan waarderen. We lopen weer in de zon en ik ken hier nog steeds totaal de weg niet en ik trek mijn jas weer uit.

Pepijn Lanen (1982), ook bekend als Faberyayo, is rapper, schrijver en tekstschrijver van onder meer De Jeugd van Tegenwoordig en LeLe. Elke zaterdag schrijft hij een column voor Het Parool.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden