Plus Column

Een zorgvuldig georkestreerde val

Massih Hutak Beeld Robin de Puy

Hoe sterk de drang ook was om deze week eindelijk net als iedereen naar museum Voorlinden te gaan om foto's te maken van onder het zwembad voor op Instagram, besloot ik toch maar gewoon naar het Buikslotermeerplein te gaan en een Hemahotdog te halen voor Lievelingsmeisje.

Ik hoef niet verder te zoeken dan mijn eigen Noord als ik het gevoel wil hebben dat ik verdrink.

Mooi weer doet gekke dingen met een mens. Je wilt ineens allemaal dingen doen die je eigenlijk met ontzettend goed geformuleerde argumenten al die tijd hebt uitgesteld of geannuleerd. Gelukkig beheers ik mijn impulsen wat dat betreft steeds beter.

Met als resultaat dat Lievelingsmeisje bijna mosterd knoeit over onze beide outfits, waardoor ik Kindjongen en mezelf met een scherpe beweging manoeuvreer richting viskraam Spankeren waar ik nu net zo goed een broodje viskoek kan bestellen. Om alsnog knoflooksaus te morsen op m'n jas.

Het doet me denken aan een dag eerder toen ik bijna werd doodgereden door een vrachtwagen die als een gek mijn straat in kwam rijden, waardoor ik met een koprol over het stuur van mijn fiets belandde op de weg. Schade: twee bebloede knieën, een gekneusde pols en een gekneusde rib.

Ik weet niet zo goed waarom, maar ik vond het incident onmiddellijk extra kut omdat die avond de laatste aflevering van het derde seizoen True Detective te zien zou zijn.

Bij de viskraam besef ik ineens wat ik vind van mijn eigen gentrificatielezing van afgelopen zaterdag in de Rietwijker: sterk en keihard nodig. Ik heb iets gedaan dat ik eerlijk gezegd best eng vind.

Anderhalf uur lang een ongezellig verhaal houden voor een bijna volledig wit publiek. Met wie ik achteraf ook bewust niet in gesprek wilde. Het was als die val van m'n fiets, maar dan zorgvuldig door mijzelf georkestreerd en misschien met meer schade dan aan mijn knie, rib en pols. Een fucking mooie val, dat wel.

Tupac zou trots op me zijn.

Lievelingsmeisje bedenkt na de vis dat, nu we toch op Grote zijn, we net zo goed boodschappen kunnen doen want 'de Appie is vlak hier'. Je kunt het misschien niet altijd aan me zien maar supermarktslenteren of Ikeaspeuren met haar behoren tot mijn gelukkigste momenten. Helemaal met Kindjongen nu.

Heel even wenste ik dat ik de Massih van tien jaar geleden kon influisteren dat het superslecht zou gaan met Noord maar dat het mij wel een beetje goed ging komen, hoe tegenstrijdig dat ook klinkt. Maar ik zou toch niet hebben geluisterd.

Eenmaal in de Appie gaat mijn voornaamste interesse uit naar wat er te proeven valt bij de broodafdeling. Terwijl ik mijn biologische Pains Montagne naast mijn biologische bloemenhoning en biologische eieren in de mand doe die bijna vol zit met biologische producten, moet ik lachen om degene die mij eerder deze week 'bio-shaming' verweet.

De dag dat ik mensen niet meer weet te verrassen, is de dag dat ik in een museum onder een zwembad ga staan om foto's maken.

Rapper en schrijver Massih Hutak (26) schrijft columns voor Het Parool.

Reageren? m.hutak@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden