Babs Gons. Beeld Artur Krynicki
Babs Gons.Beeld Artur Krynicki

Een wereld zonder vrouwelijke auteurs zou me gestolen kunnen worden

PlusBabs Gons

Babs Gons

Een paar weken geleden schoof ik aan bij een gesprek over seksisme in de literatuur. Directe aanleiding was het boek Optimistische woede van schrijverscollectief Fixdit. Indirecte, maar niet minder dringende aanleiding was de nog steeds ongelijke positie van vrouwen in de letteren en de overwegend mannelijke canon. Hoewel bijna de helft van alle auteurs vrouw is, en nog een heel lange lijst van andere hoewels. We weten het natuurlijk al jaren, decennia, eeuwen, dat boeken van mannelijke auteurs veel meer gelezen worden, dat boeken van vrouwelijke auteurs minder gewaardeerd worden, minder snel genomineerd worden voor literaire prijzen et cetera.

Tijdens mijn voorbereiding bekeek ik mijn boekenkast eens goed en probeerde ik me voor te stellen hoe mijn leven eruit had gezien als ik me het leesgedrag van de gemiddelde lezer had aangemeten. Ik dacht aan alle personages die in de loop der jaren mijn leven waren binnengelopen, aan de verhalen die ze meebrachten en hoe het geweest zou zijn om die te hebben moeten missen.

Ik ging weer even terug naar de tijd dat Celie wekenlang in mijn kamertje verbleef, en de bollenvelden die me omringden verving door velden paarse bloemen die het decor vormden voor hoe ze zich bevrijde uit de beklemmende greep van haar achtergrond. Aan haar zus Nettie die, vlak voor de zussen werden gescheiden, riep: write, write! Schrijf, schrijf! En dat deed ze, brieven naar haar God, naar Nettie, naar ons. Vanaf het platteland van Georgia. Over onderdrukking en lynchings, over vriendschap en ondernemerschap, over overleven. Over hoe vreselijk God het vindt als je langs een veld loopt zonder de schoonheid van de kleur paars op te merken.

Ik dacht aan de verhalen van en over onze bet/over/groot/moeders en wat ze deden in tijden van oorlog en vrede, van liefde en cholera. Aan mijn kennismaking met de levens van Ronja en Floortje Bloem. Van Salomé en Heathcliff. Van Marga, Harry Potter en Katniss. Met de wereld van Clara, Blanca en Alba. Ik dacht aan de nachten dat ik me bij een klein lampje verwonderde over de volharding van Offred. Over Orlando. Over Meisje, Vrouw, Anders.

Ik probeerde me het leven voor te stellen zonder het tijdelijke gezelschap van de hoofdpersonages van Virginia Woolf, Astrid Roemer, Hella Haasse, Jamaica Kincaid, Arundhati Roy, Mariama Bā, Margaret Atwood, Ama Ata Aidoo, Maryse Condé, Buchi Emecheta, Karin Amatmoekrim en Bea Vianen. Ik had het niet willen missen, de uitstapjes met Adah Ofili, op wandel door de straten van immigratie. Meedromen over beloofde landen, verdwalen in metropolen van deceptie. Ik had nooit mijn jongere ik kunnen herkennen in Sandra Spalburg, op weg naar weer een lange schooldag. Ik had nooit de toekomst kunnen verkennen zonder het geestesoog van Octavia Butler.

De wereld kan me eerlijk gezegd gestolen worden zonder de verbeelding, de verhalen van vrouwelijke schrijvers.

Spokenwordartiest, schrijver en ­docent Babs Gons maakt ons deelgenoot van haar belevenissen. Lees al haar columns hier terug.

Reageren? b.gons@parool.nl

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden