Babs Gons. Beeld Artur Krynicki
Babs Gons.Beeld Artur Krynicki

Een vrouw had onze kat bevrijd van twee tieners

PlusBabs Gons

Ik dacht: ik ga nooit een column aan een kat wijden. Katten zijn schattig, je moet er zeker in moeilijke tijden veel filmpjes van kijken.

Een kat is goed voor je gezondheid, mits je niet allergisch bent. Je welzijn gaat omhoog, staat op de verpakking. Verder moet je er niet al te veel over schrijven, maar omdat onze kat er vooral niet is, gaat het hier over afwezigheid.

Onze kat is er vaker niet dan wel, wat niet altijd aan hem ligt. Vorige zomer zagen we hem bijna twee maanden niet. Tot op een avond een vrouw belde, ze was van de kattenopvang Osdorp. Ze was September, zo heet hij, tegengekomen in een shishalounge in Osdorp waar hij inmiddels zijn eigen mandje had gekregen en een plek tussen de vaste gasten had gevonden.

Kort daarvoor waren we ons roodharige vriendje ook al een paar dagen kwijt, toen we een belletje kregen van de Dierenambulance. Een vrouw had onze kat bevrijd uit de rugzak van twee tienermeisjes in bus 22. De meisjes was gevraagd waarom ze een kat in een rugzak vervoerden en toen ze daar geen antwoord op konden geven, had een vrouw de kat bevrijd, was de bus uitgestapt en had ze de Dierenambulance gebeld. En zo kwam hij weer terug bij ons.

In de herfst was het weer mis. Na een aantal zoekpogingen belde na ruim twee weken afwezigheid de dierenarts. “Een lief oud vrouwtje heeft uw kat hier gebracht.”

Ik belde het lieve mens om haar te bedanken en haar verhaal te horen. Halverwege het gesprek besefte ik dat ze een straat achter ons woont en onze kat twee weken heeft binnengehouden. Ofwel opgesloten. Gevangen gehouden.

“Zorg maar dat hij niet weer wegloopt,” zei ze.

“Maar mevrouw,” zei ik, “u heeft hem vastgehouden.”

“Het is echt een schat van een kat.”

“Ja en als u hem gevangen houdt, kan hij niet naar huis!”

“Graag gedaan,” besloot ze het gesprek.

Dat noemen we dus katnapping, zegt de dierenarts toen ik haar vertelde van het gesprek met het ‘lieve’ mevrouwtje.

En nu was hij weer weg, tweeënhalve maand. We registreerden hem als vermist, hingen briefjes op in de buurt. Op mijn wandelingen keek ik waar het maar kon naar binnen om te zien of hij een nieuw huis had gevonden of ergens gevangen werd gehouden.

En net toen ik de hoop had opgegeven, belde een jonge man die een paar buurten verderop woont. Hij had September gevonden. Even later zat hij weer in onze vensterbank. Zeker anderhalf keer zo dik en met lange nagels. Tegen beter weten in hopen we nog elke dag dat hij iets zal loslaten over waar hij toch al die tijd heeft uitgehangen.

Spokenwordartiest, schrijver en ­docent Babs Gons maakt ons deelgenoot van haar belevenissen. Lees al haar columns hier terug.

Reageren? b.gons@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden