Plus Column

Een verhaal, ook al is er nog geen verhaal

Gijs Groenteman Beeld Linda Stulic

Onvoorstelbaar dat ik donderdagochtend nog niet wist wat een Stint was. Hoe snel kunnen heel veel details over één specifiek voertuig je bewustzijn ingeslingerd worden?

Natuurlijk, ik zag dagelijks elektrische bakfietsen met kinderen erin rondrijden. Maar dat die dingen Stint heetten - geen idee. Ik had ook helemaal geen mening over de Stints.

Ik vroeg me niet af of de jongens en meisjes die ze ­bestuurden een rijbewijs hadden, of tenminste examen hadden gedaan in het besturen van de Stint, of de wegligging wel goed was, of ze gecontroleerd werden.

Ik voelde ook nog helemaal geen emoties bij de Stint.

Nu weet en voel ik veel over de Stint. Ik weet dat de eigenaar van de Stintfabriek Edwin Renzen heet, dat er nog nooit een groot ongeluk met de Stint was gebeurd en dat hij naar Oss is gegaan 'om bijstand te bieden'.

Hoe het zo mis kon gaan, weet ook hij niet. Op de website van de Volkskrant verscheen donderdagavond een profiel van de Stint.

Als er iets tragisch gebeurt, moet er een verhaal van ­gemaakt worden. Ook al valt er nog helemaal geen verhaal te vertellen.

Een reflex die we allemaal herkennen, want: dingen moeten zin hebben, er moet een dramatische opbouw zijn, een oorzaak en een gevolg. Ik geloof dat de Stint het belangrijke thema in het drama van Oss wordt.

Aan het eind van de lange, ­unheimliche dag kwamen de talkshows. Ze lieten de Stint gelukkig buiten beschouwing. Ik vreesde een avond praten over richtlijnen en maatregelen die er genomen zouden moeten worden aangaande elektrische bakfietsen.

Gelukkig niet. Maar wat wel? Je zal maar een talkshow moeten maken. Gesprekken organiseren over iets waar niets over te zeggen is, waar iedereen mee in z'n maag zit, waar hoe dan ook over gepraat moet worden.

Dus dan maar: stilstaan bij wat er gebeurd is, en laten voelen dat we allemaal voelen.

Margriet van der Linden trapte af. Zij is geen meester van de empathie. De rappe aankondiging, het orkest met z'n flashy deuntjes, het vrolijke aankeilen van de andere onderwerpen - het was allemaal even ongemakkelijk.

Er volgde een gesprek over de journalistieke afwegingen die een verslaggeefster van DTV, de lokale televisiezender in Oss, vandaag gemaakt had. En toen weer snel over naar Janny van Heel Holland Bakt.

Twan Huys en Jeroen Pauw deden het wat dat betreft professioneler. Ook zij hadden eigenlijk geen gespreksstof, maar waren tenminste in staat om de spagaat waarin ze zaten simpelweg te benoemen, en de juiste toon aan te slaan.

Aan het eind van de dag was alles gezegd, en tegelijkertijd niets. Er blijft één beeld op het netvlies: dat van de knalroze Stint, de plastic bak met opdruk, die van de spoorlijn weggetakeld wordt.

Gijs Groenteman (1974) is schrijver, presentator en journalist. Wekelijks schrijft hij voor Het Parool een column.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden