Artikel Wit Beeld Agata Nowicka

Een typisch Nederlands café? Ik heb eerlijk gezegd geen idee

Plus Natascha van Weezel

Samen met een bevriend koppel uit Marokko loop ik door de binnenstad. Ze zijn nooit eerder in Amsterdam geweest en vergapen zich aan fietsers, rondvaartboten, levende standbeelden op de Dam en veel te dure kaaswinkels. Bij elke gracht willen ze een selfie maken.

Na een lange dag slenteren eindigen we op de Westermarkt. Ik ben doodmoe: in nog geen tien uur tijd hebben we de Wallen aangedaan, de Heineken Experience, Madame Tussauds en het Anne Frank Huis. Mijn vrienden willen nog even door. “Can you show us a typical Dutch café?” vraagt Youssef me.

Een typisch Nederlands café? Ik heb eerlijk gezegd geen idee. Het zijn de tenten die ik zelf doorgaans mijd. De paar keer dat ik in cafés als Rooie Nelis of Mazzeltof kwam, voelde ik me een vreemde eend in de bijt. Ik had het idee dat de andere bezoekers me een enorme kakker vonden, of een buitenbeentje met mijn mediterrane uiterlijk. Maar uiteraard wil ik mijn gasten niet teleurstellen. Ik begin net te googelen wanneer ik vanuit mijn ooghoek de neonverlichte voorgevel van Café Nol zie opdoemen.

Via een trekdeur betreden we een wereld die voor mij net zo nieuw is als voor mijn Marokkaanse vrienden. Voor de rode bar staan rode nepleren krukken. Daarboven hangen gigantische kroonluchters. Op de vloer ligt rood tapijt en de ramen zijn afgeschermd door kanten vitrage. Uit de luidsprekers knalt De vlieger van André Hazes. “This is not the Red Light District, right?” ­giechelt Amina wat nerveus.

Een vrouw, gehuld in een netpanty en een strakke tijgerprintblouse, kijkt ons onderzoekend aan. Wat zou ze van ons vinden? Misschien heeft ze wel moeite met Marokkanen? Als ze ons vriendelijk toelacht, besef ik dat ik weer eens bevooroordeeld ben.

“Wat mag het zijn, schat?” vraagt de lange, blonde barman. Ik bestel een Coca-Cola Zero. Hij doet er een scheut gin in en knipoogt naar me. Youssef bestelt een biertje. “Die gast lijkt als twee druppels water op Mohamed Salah, de rechtsbuiten van Liverpool,” merkt de barman op. “Ken jij effe een foto van ons maken, mop?” Youssef steekt lachend zijn duim op.

Bij elke gin-cola wordt het gezelliger. Iemand trekt aan een gouden bel en de hele zaak krijgt gratis bier. Eén van de stamgasten zet het nummer Zij gelooft in mij op. De tijgerprintblousevrouw waagt zich op de dansvloer en slaat haar armen om Youssef en Amina heen.

“This is what we call Hollandse gezelligheid,” roept ze iets te hard. Ik kijk naar het dansende gezelschap en voel me een trotse Nederlander. Misschien wel voor het eerst in mijn leven.

Natascha van Weezel (33) is journalist. Elke dinsdag schrijft ze een column voor Het Parool.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden