PlusTuğrul Çirakoğlu

Een trieste aanblik, maar ik voelde niets

Tuğrul Çirakoğlu maakt met zijn bedrijf schoon in extreme ­situaties. Hij vertelt de verhalen achter het vuil.

PSW Alsof er niets is gebeurd 12 Beeld Tugrul
PSW Alsof er niets is gebeurd 12Beeld Tugrul

De nabestaanden durfden de woning niet te betreden. Hun familielid had bijna twee maanden dood op haar matras gelegen en de woning moest zo snel mogelijk worden opgeruimd. Op de vloer naast het matras stonden ongeveer zeventig lege wijnflessen. Op de keukenvloer stond een soortgelijke hoeveelheid, naast een berg lege kartonnen dozen van een Italiaans buurtrestaurant. Ook het aangrenzende balkon was gevuld met vuilnis.

Het aanrecht stond vol met vuile vaat en was hierdoor onbruikbaar geworden. Het stonk, de pannen en potten waren bedekt met een laag schimmel. Vreemd genoeg stond de rest van de woning er schoon en verzorgd bij. Het leek alsof de vrouw de laatste weken van haar leven enkel tussen de slaapkamer en keuken had gependeld.

Normaliter als ik een woning betreed waar iemand (onopgemerkt) is overleden, voel ik iets. Meestal word ik overvallen door een mengeling van verdriet, eenzaamheid en wanhoop. Het zijn niet mijn gevoelens maar die van de overledene die nog in de lucht hangen. Een zwaar gevoel dat op mijn borst drukt. Je weet dat het er is, maar kunt het niet zien of aanraken, net als kou of warmte.

Aan de vervuiling te zien verkeerde de overledene, waarschijnlijk door de lockdown, in een isolement. Er werd veel gedronken en alleen nog eten van buiten geconsumeerd. Uiteindelijk stierf ze op een vervuild matras, omringd door lege wijnflessen. Hoewel het een enorm trieste aanblik was, voelde ik helemaal niets. Aan de woning kon ik ook niks afleiden over wie deze mevrouw was. De inrichting was neutraal, bijna identiteitsloos. Als ik niet beter had geweten, had ik gedacht dat er niemand woonde.

De 18de-eeuwse filosoof Jean-Jacques Rousseau zei eens: ‘Het ongeluk dwingt ons in onszelf terug te keren en dat maakt het voor het merendeel der mensen misschien wel het meest ondraaglijk.’ We gaan nu allemaal door een moeilijke periode. Veel mensen zijn hierdoor op zichzelf aangewezen. Als alles en iedereen om je heen wegvalt, kun je alleen nog in evenwicht blijven door te steunen op jezelf.

Als je door de drank en narcotica ook jezelf verliest, blijft er niks meer over om op te steunen. Het enige gezelschap dat je had verdwijnt, waarna je lege omhulsel in een vervuilde woning achterblijft, gevuld met lege alcoholflessen. Daarom moeten we er, nu meer dan ooit, voor elkaar zijn, zodat we elkaar en onszelf niet verliezen. Letterlijk en figuurlijk.

Tuğrul Çirakoğlu maakt met zijn bedrijf schoon in extreme ­situaties. Hij vertelt de verhalen achter het vuil. Lees al zijn verhalen hier terug.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden