Patrick MeershoekBeeld Artur Krynicki

Een treurige vertoning: demonstranten met bodycams

PlusPatrick Meershoek

Liefde overwint alles, maar met haat kun je ook een behoorlijk eind komen. Dat blijkt elk week­einde opnieuw op de Dam, waar twee kleine groepen actie­voerders, corona of geen corona, gewoon doorgaan met demonstreren tegen Israël, tegen een vrij Palestina, maar vooral tegen elkaars aanwezigheid een paar meter verderop.

Klaarblijkelijk zijn de partijen er niet in geslaagd een wapenstilstand overeen te komen voor de duur van de lockdown. Ze móéten wel naar de Dam komen, want anders staat de tegenpartij daar in z’n eentje met wapperende vlaggen zijn morele gelijk te halen, met alle gevolgen van dien voor het ­wankele evenwicht in de beeldvorming.

Het is een wekelijks terug­kerende demonstratie van onverzettelijkheid en onverzoenlijkheid. Een expositie van het menselijk tekort ook, een sappige kluif voor de onder­zoekers van het universitair Centrum voor Conflictstudies, en zet daar voor alle zekerheid ook nog maar een paar sociaal-psychiatrisch verpleegkundigen naast.

Het is een treurige vertoning. Een enkele demonstrant is uitgerust met een bodycam, waarmee eventueel wangedrag van het andere kamp kan worden vastgelegd. Dat wordt verspreid via de sociale media, zodat de veelkoppige achterban nog dezelfde avond thuis vanuit de luie stoel kan meeloeien van verontwaardiging.

De beelden van de bodycam laten niet zien hoe dezelfde demonstrant staat te razen en te tieren, hopend op een ferme reactie waarmee hij de achterban kan opwinden. Het fanatieke thuisvak omhelst de kwibus als kampioen: alles wat de tegenpartij in een kwaad daglicht kan stellen, is meegenomen. Hoe de winst tot stand komt, dat maakt niet uit.

Het is veelzeggend dat beide kampen inmiddels bij het stadsbestuur hebben aangedrongen om de tegenpartij de toegang tot de Dam te ontzeggen. Wij mogen hier staan, zij niet. Er is nog wel een poging gedaan om afspraken te maken over een demonstratierooster, maar daar trekken de heethoofden zich weinig van aan.

Waarschijnlijk omdat ze uit hetzelfde harde hout gesneden zijn. Ik heb er niet voor doorgeleerd, maar ik ben ervan overtuigd dat de mannen uit beide kampen veel meer op elkaar lijken dan hen lief is. Ze hebben ooit door omstandigheden een shirt met andere kleuren aangetrokken, maar ze spelen hetzelfde spel op hetzelfde veld.

Als de demonstranten dat zouden inzien, zouden ze na afloop van hun wekelijkse scheldpartij met opgerolde vlaggen en spandoeken samen kunnen afzakken naar de Indiër om de hoek voor een curry madras. (‘Kolere, wat was het koud vandaag. Ober, kunnen wij hier acht pils krijgen? En we willen ook graag de kaart zien.’)

Maar zo zit hun wereld niet elkaar. Deze mannen zouden meteen ruzie krijgen over de gekozen tafel, de eerste menukaart, het laatste stukje naanbrood, de herkomst van de biryani, de hoofdstad van de Indiase deelstaat Rajasthan, de bezette gebieden en, uiteindelijk, de rekening. En alles opgenomen via de bodycam, dat spreekt voor zich. 

Reageren? patrick@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden