PlusJessica Kuitenbrouwer

Een tijd vóór de gevaren van kinderlokkers

Jessica Kuitenbrouwer
Jessica Kuitenbrouwer Beeld Artur Krynicki
Jessica KuitenbrouwerBeeld Artur Krynicki

Het halvedagenrooster op school en de lege straten verleiden centrumouders ertoe hun kinderen naar buiten te jagen. Vergeten, ondergekalkte speel­toestellen worden weer echt benut, jongens rennen achter gillende meisjes aan en ­kleine kunstenaars kleuren pasteltinten op de stoep.

Het is vrolijk, maar vervreemdend. In een grotemensendecor vieren de kinderen feest. Het gedoofde neon van stilliggende seks­clubs kleurt in uitbundigheid mooi bij de naïeve kinderbeleving van de smalle grachten, maar detoneert voor het volwassen oog.

Wanneer op een doordeweekse ochtend opeens het gekras van een halve viool mijn werkkamer binnendringt, kijk ik toch wel even raar op. Aan de andere kant van de straat staan twee meisjes van een jaar of negen een act te doen. Het ene speelt een krasserig Aan de Amsterdamse grachten, het andere huppelt over de stoep heen en weer. Haar handen op haar heupen en na iedere derde keer omdraaien maakt ze een radslag. Soms draait ze een slordige pirouette.

Ze is duidelijk minder geïnteresseerd in de onderneming dan haar vriendin, maar trots op hoe haar lange blonde haar glanzend om haar heen danst. Met van volwassen vrouwen afgekeken nonchalance schudt ze het na iedere pirouette uit haar gezicht.

De kleine vioolkoffer ligt met de klep open te wachten op euro’s. Geen ouder in zicht. Het tafereel lijkt wel een attractie in een openluchtmuseum – een evocatie van een tijd waarin het doodgewoon was om kinderen zo zelfstandig te laten opereren. Een tijd vóór de gevaren van internetpedo’s of zelfs klassieke kinderlokkers.

Vriendelijke buurtgezichten stoppen even om een liedje af te luisteren, klappen en gooien kleingeld in de koffer. De meisjes harken in drie kwartier zeker een tientje bij elkaar.

Na een korte lunchpauze herhalen ze de vertoning. Hetzelfde liedboek wordt weer van A tot Z uitgespeeld en dansend blond haar haar wiegt op hetzelfde ritme als vanochtend heen en weer op de stoep. De meisjes zijn net op tijd voor de middagwandelaars en lopen nu echt binnen. De violist krast ijverig door. Het zelfvertrouwen van de danseres groeit met de minuut, wat minder zorgvuldig maakt in het uitvoeren van de choreografie, maar wel een zeker cachet geeft. Ze stuitert met bravoure over de stoep. Iedere euro die op het paarse pluche van de vioolkoffer valt, siddert door haar kinderlijf en stijgt naar haar roder wordende wangen.

Aan het einde van de set tellen de meisjes giechelend hun verdiensten. Ze zijn zeker dertig euro rijker. Het heitje voor het karweitje houdt zo te zien keurig gelijke tred met de inflatie.

Jessica Kuitenbrouwer (1993) is schrijver, ­columnist en audioproducer. Ze schrijft deze ­zomer over haar leven in de binnenstad.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden