Maarten Moll.Beeld Sjoukje Bierma

Een tijd geleden werd het rolluik niet meer opgehaald

PlusMaarten Moll

Weer een plek erbij waar ik mezelf zie rondspoken.

Die Hema in de Linnaeusstraat die een Jumbo wordt. De vier grote, rode letters zijn van de gevel gehaald. Vreemd om dat baken niet meer te zien als je vanuit de stad onder het spoor door komt.

Ik fiets erlangs zonder weemoedig te worden. Nee, die Hema ga ik niet missen, die is verhuisd naar een pand in Oostpoort. Met tompoucen en rookworsten en onderbroeken (toen ik zeer ontevreden bleef over de Björn Borgs, schakelde ik weer over op de onderbroeken van de Hema. Dat was lekker thuiskomen).

Een stukje verderop in de Linnaeusstraat zat Snoek.

Stripwinkel Snoek.

Een toevluchtsoord, een schuilplaats waar de tijd even ophield te bestaan. Binnenkomen, om de bak met nieuwe strips heen, de altijd vriendelijke man achter de kassa (soms Snoek zelf) groeten, trapje af, hoek om. De bakken met tweedehandsstrips.

Aan de slag. Het bijwerken van de collecties Lefranc, Blueberry, Jeremiah. De vroege Michel Vaillants (zeg maar voor de strijd met De Leader begon).

Lijstje uit de kontzak halen. Zoeken. De rijen stripboeken door je handen laten gaan. Ja! Eindelijk! Generaal Geelkop! Als een kind zo blij met het terugkopen van je jeugd. (O, die strijd als de Pep binnenkwam en mijn twee oudere broers daar uren en uren over deden, voor ik het al flink beduimelde stripblad mocht lezen.)

Innig tevreden stond ik daar in Snoek uren en uren achter die bakken. Nog tevredener met de aankopen in een doorzichtige, plastic tas mee naar huis. (Ja, ik lees strips.)

Wie niet zo tevreden was: Snoek. Snoek wilde nog wel door, maar een jaartje, twee jaar. Hij wilde geen huurcontract voor vijf jaar tekenen.

Een tijd geleden werd het rolluik niet meer opgehaald.

Ik bleef hopen.

Verdween het uithangbord.

Misschien kwam er een mooi nieuw bord voor in de plaats?

Werd er verbouwd.

Was het definitief.

Weer een kleine, zelfstandige ondernemer de nek omgedraaid.

Ik kan er moeilijk aan wennen.

Nu zit er iets anders. De Artiesten, ‘de nieuwe freelance salon in Amsterdam’. Het zal wel.

Ik zie mezelf door het verbouwde pand lopen. Verloren, met een lege, doorzichtige plastic tas in mijn hand. Ik kijk vertwijfeld om me heen. Waar zijn de bakken met strips? Ik moet nog De renbaan van de angst, en Een geweer in het water. Ik zie mezelf schreeuwen, de boel overhoop halen. Zoekend naar strips. De tas moet gevuld. Waar hebben jullie de stripboeken verstopt?!

Ik word met zachte hand naar buiten geleid.

De lege plastic tas kleppert in de wind.

Dag Snoek.

Maarten Moll schrijft over dagelijkse beslommeringen in de stad. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? m.moll@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden