Maarten MollBeeld Sjoukje Bierma

Een taart bakken is even nergens anders aan denken

PlusMaarten Moll

Soms vergeet je dat het barre tijden zijn.

We zouden met de hond gaan lopen in het Diemerbos. En dan bij House of Bird koffiedrinken.

“Eh, alle cafés en restaurants zijn gesloten.”

“O ja…” (De hond werd de dupe.)

Naar het marktje bij het winkelcentrum geslenterd. Noten, kaas, en een bot voor de hond (goedmakertje). We kwamen de hoek om en liepen tegen een teleurstelling op.

Eén kraam.

Groente & fruit.

En een lange rij mensen met winkelwagentjes. Een meisje stampte verveeld in een plas water, en begon toen te huilen.

De bananen waren in de aanbieding.

’s Middags besloten we een korte vakantie af te zeggen.

Naar een ander winkelcentrum gefietst (wat een avontuur).

Bij de koffiewinkel was onze favoriete koffie op.

De jongen die op het plein abonnementen probeerde te slijten was door zijn voorraad enthousiaste benaderingen heen. Hij keek steeds op zijn horloge.

Wat een wereld, wat een tijd.

Dan maar een taart bakken.

Een taart bakken is even nergens anders aan denken. Struisvogelpolitiek. Ook wel: een Bandini.

Arturo Bandini, een van de mooiste personages uit de wereldliteratuur. Een schepping van de Amerikaanse schrijver John Fante. Hij laat Bandini opdraven in vier romans, waarvan Ask the Dust uit 1939 de bekendste is.

De openingsalinea: ‘Op een avond zat ik op mijn bed in mijn hotelkamer op Bunker Hill, pal in het centrum van Los Angeles. Het was een belangrijke avond in mijn leven, want ik moest een besluit nemen over het hotel. Een van tweeën: óf ik betaalde óf ik ging eruit, stond er op het briefje dat de hospita onder mijn deur geschoven had. Een groot probleem dat recht had op mijn onmiddellijke aandacht.’

En dan volgt die magistrale laatste zin van de alinea: ‘Ik loste het op door het licht uit te draaien en naar bed te gaan.’

Geniaal. Hup, de kop in het zand.

(Ask the Dust lezen is óók een Bandini in barre tijden.)

Naar de supermarkt. Er waren weer vochtige toiletdoekjes, en Marmite! En nog genoeg pakken appeltaart met dikke bodem. (En een grote man die pas midden in de winkel al rondkijkend heel demonstratief zijn mondkapje opzette, maar de neus vrij liet (natuurlijk) en die overal pontificaal met zijn wagentje, met slechts een zakje sla erin, in het midden bleef rijden, en zo lekker zijn weet-ik-veel-wat-voor-moment pakte.)

Zondag keek ik naar de Ronde van Vlaanderen (een echte Bandini) en hield ik minutenlang een stuk appeltaart voor mijn mond toen duidelijk werd dat Mathieu van der Poel en Wout van Aert voor de overwinning zouden gaan sprinten.

Mathieu won, en ik stak het stuk taart in mijn mond. Er bestonden even geen barre tijden meer.

Maarten Moll schrijft over dagelijkse beslommeringen in de stad. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? m.moll@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden