Theodor HolmanBeeld Wolff

Een stinkwind uit het fatsoens-anusje van Pechtold

Column

Als u dit leest, is Alexander Pechtold vermoedelijk weg uit de politiek.

Althans, als hij fatsoenlijk is, is hij vertrokken.

Want uiteraard heeft de Raad van Europa zijn diepe verwondering erover uitgesproken dat Pechtold niet had gemeld dat hij een appartement als geschenk ontving van een voormalige Canadese diplomaat.

Alles aan dat appartement ruikt naar riool.

Een goede vriend heeft voor mij ook wel eens iets gedaan waarvoor ik hem dankbaar was, en dan gaf ik een goede fles wijn.

Maar een huis... Welke vriendendiensten moet je dan wel niet hebben verricht?

Ruikt niet lekker.

En dan... Een Canadese ­diplomaat. Waarom geeft een diplomaat je een heel huis! Ruikt ook niet fris.

Vervolgens de gift verzwijgen, terwijl je als Tweede Kamerlid wéét dat je het moet melden. Ook een naar geurtje.

Dat appartement is een constante stinkwind uit het fatsoens-anusje van Pechtold.

Fatsoen gebruikt Pechtold als een wapen dat z'n geheimzinnige zwijgen moet rechtvaardigen.

"Het is onfatsoenlijk, geachte journalistieke horzels, dat jullie keer op keer vragen durven te stellen over een toevallig wat duur uitgevallen cadeautje." Je ziet hem denken.

Het kan allemaal keurig in orde zijn, maar de schijn is tegen Pechtold. Daar komt nog bij dat hij en zijn partij om de drie woorden dat door henzelf tot op de draad versleten begrip 'fatsoen' mitrailleren.

Hun unique selling point was dat zogenaamde fatsoen. Hoe wordt Wilders bestreden? Door op diens onfatsoen te wijzen. De SP was ook al onfatsoenlijk, en ja, zelfs de PvdA. D66'ers scheppen er behagen in om zich als giftige reptielen van het fatsoen te gedragen; als ze spreken komen er zinnen uit hun mond die van ontsmettingsmiddel zijn doordrenkt en als je ze een hand geeft, grijp je in een stuk warme zeep.

En nu zijn we dus ook de vingers getikt door de Raad van Europa.

Pechtold is vast beledigd dat zelfs zijn geliefde Raad enige achterdocht jegens hem koestert. Intussen weet hij ook wel dat zijn fatsoenlijke positie door eigen toedoen bemodderd is met de stinkmest van zijn eigen huichelachtigheid.

En zijn partij heeft het al moeilijk.

De kroonjuwelen verkocht en intussen de oude partij­organen aan de honden van de coalitie gevoerd in de hoop dat Pia of Kajsa voor wat nieuwe kunnen zorgen.

In dat appartement van Pechtold worden de grond­beginselen van zijn partij ­gevangen gehouden en gemarteld.

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden