PlusColumn

Een sneeuwscooter en een smeltende baard

James WorthyBeeld Agata Nowicka

Ome Piet en ik zitten in een kroeg. Hij woont al heel lang in Amerika, maar hij is een weekje terug in de stad waar hij is opgegroeid. Hij is 89 jaar oud. Over een paar maandjes wordt hij 90.

"Hoe word je zo oud? Door liefde, door mazzel of door allebei?" vraag ik.

Zijn ogen verraden dat hij het antwoord niet weet, desalniettemin waagt zijn mond een poging.

"Het is vooral mazzel denk ik. Zo oud worden als ik is een toevalstreffer."

De hele avond vertelt hij verhalen. Wonderschone verhalen. Over vroeger en over dat wat voor vroeger zit.

"Toen ik nog in Alaska woonde, heb ik mijn vrouw een keer van het vliegveld gehaald. Maar niet van het vliegveld bij ons in de buurt, nee, het was te koud voor de vliegtuigen, dus toen ben ik op mijn sneeuwscooter ­gestapt en ben haar gaan halen. Het was een rit van tien en een half uur."

Weet je wat het is met oude mensen? Ik geloof alles wat ze zeggen. Jonge mensen geloof ik minder snel. Als een jongen van 23 zegt dat hij de hele Chinese Muur heeft afgelopen, wil ik bewijs zien. Als ome Piet het zegt, geloof ik hem. Hij heeft immers 89 jaar de tijd ­gehad.

Jonge mensen vertellen verhalen om te imponeren, oude mensen vertellen verhalen om niet vergeten te worden.

"Ik klopte op de deur van haar hotelkamer en hoorde haar voetstappen steeds dichterbij komen. Dat geluid, aan dat geluid dacht ik tijdens die barre tocht. Het was die dag min 40. En ik weet niet meer of het dag of nacht was. Toen ze de deur opendeed schrok ze van mijn baard. Hij zat vol ijs. Ze ging er met haar handen over. De kou had een bot in mijn baard gevroren."

"Wat een fantastisch verhaal, ome Piet."

"Geloof je me niet?"

"Waarom zou je liegen? Ik geloof je."

"Ik was zo moe dat ik meteen in slaap viel, maar mijn vrouw heeft die nacht niet geslapen. Ze lag op mijn borst en keek naar hoe mijn baard smolt. Met een handdoek depte ze mijn nek droog. Toen ik wakker werd, vroeg ze aan me wat ik had gedroomd. Ik zei dat ik had gedroomd dat ik wakker werd naast haar. Daarna hebben we koffie gedronken en pannenkoeken gegeten in een restaurantje op het vliegveld. Misschien is dat het geheim wel."

"Wat, ome Piet?"

"Dat je genoegen neemt met de mooiste herinneringen. En dat je niet constant nieuwe herinneringen probeert te maken. Dat je berusting vindt in het feit dat je
je herinneringen maar een keer kunt leven. Misschien mag ik daarom 90 worden. Begrijp je wat ik bedoel?"

"Maar wat is er met die sneeuwscooter gebeurd? Jullie vlogen samen terug naar het Noorden."

"Is dat echt belangrijk? Dit verhaal gaat over een barre tocht, over de liefde en over een smeltende baard. De sneeuwscooter was een figurant. Dit verhaal gaat over het leven. Man, ik weet nog precies hoe mijn vrouw daar stond in de deuropening van die hotelkamer. Ze zag er zo gelukkig uit."

Ik veeg met mijn duim een traan van zijn wang.

"Ik ben niet aan het huilen hoor. Mijn baard smelt."

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug.

james@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden