Thomas Acda. Beeld Artur Krynick

Een sessie zen-yoga bij de sla

Plus Thomas Acda

Altijd als ik een project succesvol heb afgerond krijg ik de geldpest. Betrap ik mezelf op gedachtes als: wat kost dat nou eigenlijk, zo’n bootje? Of: een Tesla (nu met natuurlijke ventilatie!) is natuurlijk wel erg goed voor het milieu. Santa Lucia, moet ik daar niet eens heen? Uitgeven! Liefst voordat de beer waarvan ik de huid zou kunnen verkopen in beeld is.

Vaker geef ik geen cent uit, hoor. Ik ben een Noord-Hollander. Dan denk ik: een jas kost geen vijfhonderd euro, sorry. Of: ik heb al een fiets, hoe mooi deze ook is. Ook al heb ik zestien keer meer bereikt dan ik zelf überhaupt verwachtte, ik besluit tot een bescheidener uitgave: SLA. En dan daar waar iemand anders voor vijftien euro in elkaar flanst wat je bij de betere groenteman voor drie euro kunt kopen. Het is een takeaway. Als het je lukt.

Monter stap ik naar binnen en beland in een zen-yogasessie, want godalle*&^%$ wat hebben deze gasten de tijd, zeg. Links van mij een muisje dat een speciale dressing wil. Hoewel de filosofiestudent van dienst elk eikenbladblaadje en elke kikkererwt afzonderlijk in de meeneemschaal vlijt, komt ze nóg tijd tekort om te beslissen of er gember in moet of niet. Is gember vegan? U heeft problemen maar dit meisje heeft het ook niet makkelijk, hoor.

Rechts van mij staan twee dames in zelfgeverfde primaire kleuren kleren aan hun neusring te draaien van onzekerheid. Wat is nou toch het allermagerste dat je kunt bestellen? Hun persoonlijke foodbarista twijfelt gezellig mee. De feta-special of de pita humus fantastic?

In de spiegel achter de ongelooflijk geduldige en meedenkende medewerkers zie ik dat ik nu al ergens allergisch voor ben geworden. Maar waarom denk ik geduldig? En meedenkend? Zo ben ik helemaal niet! Ik ben snel, nu, kom, beslis, hallo, weet jij hoe oud ik word? Waarom dat geduld? Ah. Omdat ik allang mijn telefoon te pakken heb en in een Volkskrant-interview met Charl Landvreugd beland ben: ‘Als iemand zich door zijn huidskleur of sociale klasse beter voelt dan ik, denk ik: ah, de lieverd.’

De man zegt in dat interview veel belangrijke dingen. Rustig, erudiet. Maar die zin draait zich moervast in mijn ziel. Ik weet nog niet wat ik ermee moet, maar denk: meiden, neem je tijd. Ik ga kaarten kopen voor CBK Zuidoost. Die paar euro’s lesgeld lijken me goed besteed. Bovendien, ik kwam hier voor de minder vette maaltijd dus hoe langer jullie erover doen…

Thomas Acda (1967) is zanger en acteur. Voor Het Parool beschrijft hij wekelijks zijn observaties van ‘de’ Amsterdammer.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden