Maarten Mol Artikel Beeld Sjoukje Bierma
Maarten Mol ArtikelBeeld Sjoukje Bierma

Een raar verzoek van Jongste Dochter: ‘Ik wil een stuk kaas zien!’

PlusMaarten Moll

Maarten Moll

Twee weken geleden videobelde ze met haar zus vanuit Costa Rica. Ze had een raar verzoek, zei ze.

Of haar zus naar de koelkast wilde lopen.

“Ik sta voor de koelkast,” zei Oudste Dochter.

“Wil je er een stuk kaas uithalen?” vroeg Jongste Dochter.

“Wat?”

“Ik wil een stuk kaas zien!”

Jongste Dochter wilde een stuk kaas zien.

Ze is al van kleins af aan dol op kaas, en hoe ouder hoe beter. En ook ossenworst en olijven lustte ze al toen ze nog niet naar de kleuterschool ging.

Oudste Dochter haalde een stuk kaas uit de koelkast en hield dat voor haar telefoon.

“Sorry, er is alleen belegen kaas.”

“Geeft niet,” riep Jongste Dochter.

Ze juichte. Ze watertandde.

“Ze hebben hier geen kaas. Ik eet alleen maar bonen en rijst en groenten en veel te vette kip.”

Nadat Oudste Dochter de kaas zo voordelig mogelijk voor de camera van haar telefoon had geshowd, wilde ze hem weer terugleggen in de koelkast.

“Nee, nog niet terugleggen. Nog even,” gilde Jongste Dochter.

En Oudste Dochter hield het stuk koninklijke kaas, het stuk diamant, het belangrijkste stuk kaas uit de geschiedenis van de kaas, nog een paar tellen voor de camera.

Het was een heerlijk onbezorgde scène.

“Nu kan ik er weer even tegen. Dat is het enige dat ik nu echt mis. Een lekker broodje kaas,” zei Jongste Dochter. “Dank je, zus!”

Oudste Dochter en ik hadden er veel plezier om.

Een paar dagen later belde Jongste Dochter mij vanaf een bootje in Panama.

“Wordt het oorlog, pap?”

Kleine stem.

“Nee hoor, dat loopt wel los,” zei ik en sloeg van duizenden kilometers afstand die woorden als beschermende armen om haar heen. “Poetin dreigt alleen maar, niets aan de hand.”

Ze was toch niet helemaal gerustgesteld.

“Ik hoor hier hele andere verhalen.”

“Ach,” zei ik, “allemaal paniekvoetbal.”

Een dag later viel Rusland Oekraïne binnen.

Deze week kwam ze terug van zes weken Midden-Amerika.

Ze had een wens doorgegeven voor als ik haar ging ophalen van Schiphol.

’s Middags had ik boodschappen gedaan.

Toen ze bij Arrivals 1 weer op ons toneel verscheen eerst het omhelzen en zoenen. Ik mocht haar rugzak niet overnemen. Ze toonde mij en Ex die ook mee was haar nieuwe, twee dagen jonge tatoeage op haar kuit, een aandenken aan haar reis die ze in haar eentje maakte.

“Heb je trek?” vroeg ik toen we richting parkeergarage liepen.

Ze keek me aan.

“Echt?” zei ze.

“Echt,” zei ik en haalde uit mijn jaszak een zelf gesmeerd broodje oude kaas tevoorschijn. (Een regisseur zou in deze scène een subtiele traan bijna niet waar te nemen over mijn wang laten glijden.)

“Old Amsterdam,” zei ik.

Maar dat hoorde ze denk ik niet meer vanwege het malen van haar kaken.

Maarten Moll schrijft over dagelijkse beslommeringen in de stad. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? m.moll@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden