Theodor Holman Beeld Artur Krynicki

Een psychose en hij vermoordt 3 personen. Slachtoffer wordt dader

Plus Theodor Holman

Als ik dit schrijf, is er eigenlijk nog weinig bekend over Thijs H., de drie­voudige hondeneigenaren­moordenaar.

Wel werd op de onbetrouwbare sociale media gesuggereerd dat hij wellicht het slachtoffer was geworden van één of ander antidepressiemiddel waardoor hij in een psychose terecht zou zijn gekomen.

Laten we eens aannemen dat dit waar is.

Een psychiater of een dokter gaf hem dit middel omdat die een depressieve man tegenover zich zag. Daarmee deed die goed werk.

Hij komt in een psychose en vermoordt drie personen. Slachtoffer wordt dader. Komt zijn daderschap door zijn slachtofferschap?

Stel, je onthoudt hem zijn medicatie en hij wordt weer gewoon depressief. Hoe zit het dan met de schuldvraag?

Had hij dit middel niet gehad, dan waren er geen moorden gepleegd.

De dokter of de psychiater kun je het ook niet kwalijk nemen. Die geeft een pil waarvan we wel weten dat er vervelende bijwerkingen kunnen ontstaan, maar dat is het risico dat een arts altijd neemt. Je krijgt middel X en de bijwerkingen zijn duizelingen, misselijkheid en hoofdpijn. Of je krijgt middel Y en de bijwerkingen zijn afnemende seksuele lust, opgeblazen hoofd­gevoel en heftig transpireren.

Wanneer iemand zonder geneesmiddelen een vrede­lievend persoon is, hoe moet je hem dan adequaat en rechtvaardig straffen als hij ‘onder invloed’ drie moorden heeft gepleegd en je zou kunnen aantonen dat die moordlust veroorzaakt wordt door die geneesmiddelen?

Een mens blijft verantwoordelijk voor zijn daden. Maar wat nu als een daad is gepleegd door de beste keuze voor een medicatie die verkeerd uitvalt?

Stel (alles is ‘stel’ vandaag) dat de moordenaar zijn medicatie staakt en zich zeer goed realiseert dat hij drie onschuldige slachtoffers heeft gemaakt?

Ik zou me vragen stellen over de rechtvaardigheid van mijn eigen leven. Anders gezegd: ik zou van dat besef bijzonder depressief worden. Maar moet ik dan een gevaarlijk anti­depressivum nemen of niet?

Schuld heeft soms een geheime affaire met het lot die niet zou mogen bestaan. Er gebeuren dan zaken die ons schuldig of schuldiger maken dan ze zouden moeten zijn. Het is eveneens onmogelijk de daad af te trekken van de schuld. Het is geen som met een verschil waarmee of waaraan je iets kunt doen.

Misschien is menselijk handelen op een gegeven moment wel het nemen van grote risico’s waarvoor niemand de ­verantwoordelijkheid kan ­dragen.

Het Kwaad is soms een wees.

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool.nl.