PlusColumn

Een prachtige dag, ondanks het mooie weer

Patrick MeershoekBeeld Maarten Steenvoort

De herfst was zonnig van start gegaan, en dat was eerlijk gezegd een lelijke streep door de rekening. In een oude krant uit 1934 had ik eerder een verslag gevonden van de begrafenis van Gerrit van Zeggelaar op 9 oktober van dat jaar.

'Onder een grauwe herfstlucht waaruit de regenvlagen onbarmhartig neerstriemden,' had de schrijver met gevoel voor drama genoteerd, 'is hedenmiddag aan de voet van Ransdorps eeuwenoude toren het stoffelijk overschot van Gerrit van Zeggelaar aan de Waterlandschen grond toevertrouwd.'

In gedachten zag ik mijn oud-collega staan, tot op het lange ondergoed doorweekt, met een potloodstompje mooie woorden krabbelend op een stukje kletsnat papier. Die had ik ook willen hebben, zo'n grauwe herfstlucht met onbarmhartig neerstriemende regenvlagen.

Het was mij niet gegund. Onder een wolkenloze blauwe hemel stond ik afgelopen zaterdag onder de toren tussen enkele tientallen nazaten van Van Zeggelaar te kijken naar de onthulling van een gloednieuwe grafsteen voor het voormalige schoolhoofd van Ransdorp en zijn vrouw Johanna.

Van Zeggelaar was in 1897 met zijn jonge bruid neergestreken in het dorp, waar toen net met veel pijn en moeite een School met den Bijbel was opgericht. In de vrijzinnige polder werd het christelijk onderwijs als anti-nationaal beschouwd. Tegenwoordig zouden er waarschijnlijk idioten met een spandoek op het dak staan te schreeuwen.

Indertijd bleef het verzet beperkt tot bestuurlijke tegenwerking.

De burgemeester van Ransdorp dreigde de collectanten van de zogenoemde stuiververeniging met een proces-verbaal toen zij in het dorp langs de christelijke deuren wilden gaan om een bijdrage voor de school te vragen.

Maar het geld kwam er, en daarmee ook de eigen school.

En Gerrit van Zeggelaar dus, die uit de verhalen opdoemt als een man als een Zwitsers zakmes. Hij bestierde zijn school met honderd kinderen, moest in dertig jaar een week verzuimen wegens malaria, vervulde tientallen functies op kerkelijk en maatschappelijk terrein en verwekte tussen de bedrijven door zes kinderen.

Het schoolhoofd leverde verder enkele historische publicaties af, waaronder een standaardwerk over de geschiedenis van Waterland en een verslag van de watersnood van 1916. Een knappe prestatie, ook omdat de rancuneuze burgemeester hardnekkig weigerde de amateur-historicus toegang te verlenen tot het gemeentelijke archief.

Na zijn overlijden werd het schoolhoofd op zijn verzoek onder de toren van Ransdorp begraven. De toren beantwoordde die liefde door halverwege de vorige eeuw een groot stuk puin op het graf te laten vallen. De grafsteen ging aan diggelen, en het echtpaar verhuisde veiligheidshalve en postuum naar de Nieuwe Noorder.

Jammer vond de familie, en gelukkig was de begraafplaats bereid mee te werken aan een terugkeer naar het dorp. Met een korte plechtigheid, koffie en kroketten kon zaterdag worden gevierd dat de schoolmeester en zijn vrouw weer thuis op het dorp zijn. Het was een prachtige dag, ondanks het mooie weer.

Patrick Meershoek is verslaggever van Het Parool. Reageren? patrick@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden