Gijs GroentemanBeeld Artur Krynicki

Een ouderwetse ervaring tussen koopgeile mensen

PlusGijs Groenteman

Het lijkt alweer een eeuwigheid geleden, maar het is nog maar drie dagen terug dat Het Parool zich afvroeg: ‘Amazon in Nederland: is de webgigant te laat?

O, wat waren we nog heerlijk naïef en onschuldig op 10 maart!

We maakten ons nog druk om dit soort onbenullige kwesties. Inmiddels weten we dat we dolblij mogen zijn als we volgende week nog een brood kunnen kopen, een rol wc-papier en een klein conservenblikje met sperzieboontjes – maakt niet uit bij welke winkel.

Maar goed, nog even over Amazon. Eerlijk gezegd heb ik al sinds jaar en dag een diepe liefde voor webwinkelen in het algemeen en voor Amazon in het bijzonder. Bij de Duitse Amazon kon je als Nederlander ook al prima terecht, dus dat ze zich nu officieel in Nederland vestigen, maakt me niet zo veel uit. Bol.com vind ik ook prima, maar bij Amazon kun je werkelijk álles kopen wat je mogelijkerwijs maar zou kunnen bedenken en daar houd ik nou eenmaal van.

Afgelopen weekend had ik een heel ouderwetse ervaring. Door een wonderlijke samenloop van omstandigheden en een chemische samenstelling in de lucht zat mijn hele gezin ineens intens te hunkeren naar een nieuwe iPad. Die moest onmiddellijk worden gekocht. En dus toog ik met mijn kinderen naar de MediaMarkt, een oord dat ik al jaren niet bezocht had. Het was nog helemaal zoals vroeger: allemaal koopgeile mensen aasgier­den ongeduldig en hebberig om één verveelde medewerker heen die een ander koopgeil echtpaar stond te helpen dat langdurig niet kon kiezen tussen een iPad Mini en een iPad Pro.

Enfin, terwijl mijn kinderen langdurig een iPhone XI stonden te betasten, werd ik eindelijk geholpen en werd er een roze iPad ‘van achter’ gehaald. Met twee woorden werd mij gesommeerd om achter een medewerkster aan te lopen, die de iPad verveeld bij een service­balie dropte en een nummer voor mij trok.

Toen moest ik wachten tot ik mocht betalen.

Op de servicebalie was een grote A4 geplakt: in verband met de bestrijding van corona zouden de medewerkers geen handen meer geven.

Ik kon de A4 goed lezen, omdat de medewerker die mij moest helpen zeker een half uur bezig was met een sim-kaart en een ouder echtpaar. Ik kreeg het zweterige/prikkende gevoel dat ik krijg als ik ben overgeleverd aan een melkmuil en te lang moet wachten omdat je zo dolgraag een onverantwoorde aankoop wil doen. Toen het oudere echtpaar klaar was – iedereen opgelucht – stak hij gebiedend zijn hand naar ze uit.

“Mag dit dan?” zei de vrouw.

“Als je niet bang bent voor corona!” zei de medewerker dwingend. Bedremmeld gaven de mensen hem een hand, waarna ze afdropen en ik mocht betalen.

Menselijk contact, ik weet het niet. Geef mij maar webwinkelen.

Gijs Groenteman (1974) is schrijver, presentator en journalist. Wekelijks schrijft hij voor Het Parool een column. Lees al zijn bijdragen in het archief.

Reageren? gijs@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden