Massih Hutak. Beeld Artur Krynicki
Massih Hutak.Beeld Artur Krynicki

Een oude koffer, die nog steeds ruikt naar het ene parfum dat er 24 jaar geleden in werd opgeborgen

PlusMassih Hutak

Massih Hutak

Ergens op een Amsterdamse zolder staat mijn levensgeschiedenis stof te vreten. In de vorm van spullen van tien jaar geleden, van twintig jaar geleden en spullen van nu. Dwars door elkaar. Waarom ik ze bewaard heb, vraag ik me af. Of beter: wanneer ga ik ze opruimen?

Een oude koffer, die nog steeds ruikt naar het ene parfum dat er vierentwintig jaar geleden in werd opgeborgen, naast notitieboekjes, foto’s en een paar officiële documenten. Een wisselbeker, gouden plakkaat op een massief houten plaat, uit 2002 met mijn naam als laatste erop. Afkomstig van de tafeltennisclub op de Overtoom waar ik als pupil bijna Nederlands kampioen werd. Ik was tien.

Een glazen salontafel die ik kreeg van mijn rij-instructrice toen ik zwierf door de stad, op zoek naar een vast verblijf. Tientallen cd’s van de eerste plaat die ik maakte met mijn beste vriend, met de toepasselijke titel Onderweg naar huis. Op de cover fotografeer ik iemand die viool speelt op het oude metroplatform van Amsterdam Centraal.

Verder vuilniszakken vol met kleren en schoenen. Al het bovenstaande is nog tot daar aan toe, maar schoenen gooi je nooit weg, moet iemand ooit bedacht hebben. Wie dat ook was, ik geef braaf gehoor aan die vuistregel. De zolder ligt er vol mee.

Nog een vuilniszak, vol met nog meer prijzen en bekers die ik won met tafeltennis. Dozen met oude schoolboeken die ik niet wilde inleveren omdat ik ze voor het leven met me wilde meedragen. Als er één ding heiliger is dan schoenen, dan zijn het boeken. Geschiedenis, kunst, literatuur, Nederlands, romans, poëzie. Daarnaast schoenendozen vol met schriften met mijn eerste teksten en raps. Oké, als er één ding toch heiliger is dan boeken, dan zijn het deze schriften. Dagboeken van een zwaarmoedige tiener die in ontzettend ingewikkelde zinnen en taalconstructies de eenvoudige boodschap wilde delen: ik ben eenzaam.

Nu leg ik nieuwe prijzen, nieuwe boeken, nieuwe kleren en schoenen, nieuw eigen werk en nieuwe meubelstukken neer op de zolder. Alleen is deze keer de uitbreiding het begin is van het grote opruimen. De tiener is veranderd, de boodschap is hetzelfde.

Sommige dingen op deze zolder behoren niet alleen mij toe. Het zijn objecten waarvan ik de geschiedenis deel met familieleden. Ergens heb ik altijd geloofd dat dergelijke spullen wegdoen, of opruimen, nooit mijn keuze alleen mag zijn. Terwijl we het bewaren en er nooit meer naar omkijken ook niet per se in overleg hebben besloten. Misschien wacht ik wel op de dag dat we het er eindelijk eens over gaan hebben, die oude spullen. En vooral de bijbehorende verhalen. Het zal niet makkelijk zijn maar wel onontkoombaar. En misschien werkt de onvermijdelijke confrontatie met deze spullen en hun geschiedenis wel helend.

Thuis is de ruimte tussen noodzaak en keuze.

Rapper en schrijver Massih Hutak (1992) schrijft elke week een column voor Het Parool. Lees al zijn columns hier terug.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden