Theodor Holman. Beeld Artur Krynicki

Een oproep tot gebed is dwingend

Plus Theodor Holman

We krijgen nu dus een ‘versterkte oproep tot gebed’ van de ­Blauwe Moskee.

Uiteraard!

Er wonen steeds meer muzelmensen in dit land en die willen het geloof dat ze thuis hadden, hier precies zo belijden.

In feite menen ze dat iedereen hun geloof moet aanhangen, want als ze die opvatting niet hadden, dan zouden ze wel een geloof bezitten dat hier populair is.

Nu ben ik, atheïst, opgevoed met respect voor religies. ­Respect betekent rekening houden met. Het getuigt van respect als je de ander als gelijkwaardig behandelt. Maar iemand gelijkwaardig behandelen, betekent niet dat je het in alles met hem eens bent. Je houdt rekening met hem of haar en dat is het dan ook.

Een paar keer mocht ik aan discussies over religie meedoen. Eens werd er van mij ‘respect’ geëist, nadat ik had betoogd dat ik het geloof in God of Allah nogal kinder­achtig vond. Ik meende ook dat je een geloof mocht beledigen. “Hoe kunt u respect tonen als u wilt beledigen?” “Respect betekent niet dat ik precies denk zoals u, het betekent dat ik u zo min mogelijk in de weg zal zitten.”

Zo min mogelijk. “U zit mij in de weg en heeft geen respect als u mijn god beledigt,” zei de man met de baard. Hij gaf inderdaad een grens aan. Ik vond iets, hij vond iets anders. Mijn respect bestond eruit dat hij mocht denken en zeggen wat hij wilde en zijn geloof mocht uitoefenen, als ik maar mijn ongeloof en de redenen waarom mocht belijden.

Wederkerigheid.

Nu mag elk geloof voor zichzelf reclame maken. Maar ik wil eventueel die reclame bestrijden. De redenering: ‘De kerken luiden klokken en wij versterken onze oproep tot gebed’ klopt niet, die zaken zijn onvergelijkbaar.

Een kerkklok veroorzaakt een reeks klanken. Die geven soms de tijd aan en soms iets anders. Ze hebben verder geen betekenis. Zelfs al zou ik weten wat die klanken beduiden, dan komt dat omdat ik tot de groep behoor voor wie die code bestemd is. Een oproep tot gebed daarentegen is dwingend, het is taal, ook al versta ik die taal niet. Wat ik wel ­versta, vind ik dreigend: Allahoe akbar, Allahoe akbar!

Er zijn redenen waarom ik dat niet graag hoor. Ik wil daar niet mee worden geconfronteerd. Het doet mij denken aan dood en verderf. Maar ik zal dat geblèr met respect, en geweldloos, bestrijden.

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden