Paul Vugts.Beeld Sjoukje Bierma

Een onverwacht cadeautje voor de recherche

PlusPaul Vugts

Het kan de recherche onverwacht meezitten. Zoals eind 2016, toen een doorgesnoven crimineel op een politiebureau kwam vertellen dat zijn appartement in Osdorp een klassieke stash was vol cocaïne, wapens en geld.

Een noodsprong, omdat hij in een vlaag van paranoia dacht dat zijn drugsbende hem wilde liquideren: iedereen moest van de straat!

Ik stel me voor hoe hij traag ontwaakte uit zijn roes, stukje bij beetje beseffend dat hij die bekentenis had afgelegd – al herinnerde hij zich de inhoud niet precies. Hij zweeg verder.

Zijn flat was inderdaad een pakhuis vol bewijs, met ruim honderd kilo coke, acht wapens, acht ton cash én een soort drugsadministratie vol bij­namen en miljoenen.

Deze week hoorde ik justitie forse straffen vorderen tegen zijn gewezen compagnons. Een stukje achter zijn oude vrienden zat de onbedoelde aangever als een dood vogeltje in trainingspak. Terneergeslagen, al heeft hij zijn straf voor de contrabande uitgezeten en wil justitie mild zijn over zijn bendevorming.

Zó’n kickstart beleeft een onderzoek zelden. Wel leveren onoplettende figuren in de periferie van criminelen vaker onbedoeld sleutelbewijs.

Vaak zijn dat hun vriendinnen – sorry, ik kan het niet helpen.

In een moordonderzoek doken vorige week onthullende berichtjes en uitspraken op van de vriendinnen van de vermoedelijke schutter en zijn chauffeur.

Ze lijken hun doelwit eerst meermaals te zijn misgelopen. De ochtend na een mislukte moordpoging schreven de vriendinnen elkaar dat ‘het voetballen was verzet naar morgen’ – waarna hun vrienden de volgende dag wéér tevergeefs op oorlogspad leken.

In een met afluisterapparatuur behangen auto zei een vriendin dat de verdachten ‘met die torie (klus) met z’n tweeën waren’ en gaf ze details die naadloos op de moord pasten. Haar vriend moest steeds ‘kotsen’ als de zaak op tv werd besproken.

De vriendin van een voortvluchtige drugshandelaar plaatste eens doodleuk foto’s van zijn zonnige onderduikstek op sociale media. Vrouwen die hun partner in de gevangenis bezoeken, worden gretig afgeluisterd – waarna een slip of the tongue geregeld tegen hun geliefde wordt gebruikt.

Onvergetelijk is de heimelijke opnameapparatuur in het bed waarin crimineel Mink Kok en zijn vriendin in 2004 hun intieme ‘bezoek zonder toezicht’ genoten.

In een ultieme poging hem voor een liquidatie te pakken, presenteerde justitie enkele van haar opgenomen ‘ontboezemingen’ over die moord. De rechtbank kon de gespreksflarden door de achtergrondmuziek en ruis uiteindelijk ‘niet eenduidig’ verstaan. Kok kwam ermee weg.

Bang voor zulke loslippigheid leggen zwijgzame criminelen hun vrouw een huisregel op, die de weduwe van een vermoorde hasjhandelaar zonder een spoor van wrok reciteerde. ‘Je mag wel alles eten, maar niet alles weten.’

Paul Vugts schrijft elke vrijdag over zijn werk als verslaggever. 

Reageren? paul@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden