Babs GonsBeeld Artur Krynicki

Een ongemakkelijke stilte volgde

PlusBabs Gons

Een tijdje geleden zat ik na een optreden in Brussel met een ­goede vriendin te ontbijten in het hotel waar we hadden overnacht. Bij het ontbijtbuffet liepen we een bevriende acteur tegen het lijf. Een collega-actrice van hem voegde zich bij ons. “Ah”, zei ze tegen mij, “leuk met je dochter een weekendje weg.”

Nu had ik niet veel geslapen en was mijn vriendin wel tien jaar jonger, maar toch kan ik niet anders zeggen dan dat er een ongemakkelijke stilte volgde. Nadat mijn acteurvriend haar had gecorrigeerd, pruttelde het laatste druppeltje koffie uit het apparaat mijn kopje in en kon ik snel weglopen. Zij ook. Het voorval deed me denken aan die keer dat iemand me vroeg of ik zwanger was.

Nog maar net aangekomen op het feestje in een grote tuin aan het water, stond ik een beetje onwennig rond te kijken in mijn wijde groene zomerjurk. Een man tegenover me, hij kwam me vaag bekend voor, knikte vriendelijk naar mijn jurk en riep vrolijk uit dat ik zwanger was.

“Wat leuk,” zei hij, “gefeliciteerd!”

“Nee,” zei ik.

Hij keek me een paar seconden onderzoekend aan.

“Jawel toch,” zei hij en begon samenzweer­derig te lachen, alsof ik hem voor de gek hield. Ik lachte even mee, keek hem toen serieus aan en zei: “Nee, echt niet.”

Zijn gezicht betrok en na een ongemakkelijke stilte tussen ons, zo’n moment waarin je hoopt dat een peuter, een kikker of een losgebroken paard ertussen springt, sloop hij weg om zich bij een groepje verderop aan te sluiten. Ik keek naar beneden naar mijn wijde jurk. Het is gewoon wat extra chocola, ik had daar de laatste tijd iets meer van nodig gehad, zei ik tegen niemand in het bijzonder. Maar toen bedacht ik me.

“Dank je wel,” fluisterde ik hem na. “Wat geweldig zeg, dat jij dit bolletje aanziet voor een vruchtdragend wonder! Dat jij hier het mirakel van nieuw leven in ziet, dat je me vol blijde ­verwachting denkt. Dat je mij de pracht van een vrouw die zich voortplant, toedicht, de bron van de mensheid, het glorieuze vermenig­vuldigen! Wat een compliment!”

Natuurlijk hoorde hij het niet en de rest van de avond zag ik hem beschaamd zijn hoofd wegdraaien als ik in de buurt kwam. Ik deed maar hetzelfde.

Even terug naar dat hotel in Brussel, waar ik opstond en naar de matig bekende actrice, wier naam niet is blijven hangen, liep.

“Dank,” zei ik, “ik had graag geboorte willen geven aan mijn goede vriendin. Ze is een ­prachtige creatie. Ik vind het een wonderschoon compliment.”

Jammer dat ze al weg was.

Spokenwordartiest, schrijver en ­docent Babs Gons maakt ons deelgenoot van haar belevenissen. Lees al haar columns hier terug.

Reageren? b.gons@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden