Massih Hutak Beeld Artur Krynicki

Een ode aan stilstaande auto’s met beslagen ramen

Plus Massih Hutak

Dit is een ode aan alle afspraken tussen vrienden die eindigen in lange, ongeplande nachtelijke ritten die vervolgens weer eindigen in urenlange conversaties op een parkeerplek of pal voor iemands deur, inclusief McFlurry.

Gesprekken die alle kanten op schieten, van dromen en ambities tot het eindeloos ophalen van jeugdherinneringen, tot tirades en lofzangen tot oplossingen voor alle wereldproblematiek. Ik geloof dat als je goed oplet de zin van het leven zich op die momenten, in een ’s nachts stilstaande auto met beslagen ramen, aan je openbaart. Teken er een hartje in en laat het los.

Zo stond ik weer eens voor Kerems huis tekeer te gaan over de staat van comedy in Nederlandse films en series. En dat die steeds meer gereduceerd lijkt tot de vraag wie het grofst kan beledigen, wat op zich al een grove belediging is. En voor het gemak haalde ik ook nog even het kabinet, Clarence Seedorf en ­Kindjongens buikgriep aan. In de nacht is alles coherent.

Vanuit de bestuurdersstoel keek ik recht tegen Kerems ­linkeroor aan en probeerde tussen het losgaan door te bedenken sinds wanneer hij ook alweer een oorbel droeg.

Over zijn schouder zag ik dat achter de lantaarnpaal niet langer de boom stond waar hij als kleine jongen in klom. Die was vorige week omver gewaaid en had het rek waar ik als kleine jongen in klom kapot gemaakt. Ik geloof dat als je goed oplet de zin van het leven zich op die momenten, in een ’s nachts stilstaande auto met beslagen ramen, aan je openbaart. Teken er een hartje in en laat het los.

We zijn bijna dertig, zegt Kerem. Praat voor jezelf gap, zeg ik. Ik heb nog even. Waarna ik me blijkbaar geroepen voel om meteen te zeggen dat ouder worden me toch niet zo veel kan schelen, want ik zeg dat ouder worden me toch niet zo veel kan schelen, en ik meen het, zolang ik kan blijven doen wat ik het liefste doe. Dat houdt me jong. En dan hebben we het ineens over Boogie Nights van Paul Thomas Anderson.

Het interessante aan die film is dat het gaat over een jongen die omhoogvalt. In dit geval de ­jonge pornoster Dirk Diggler, ­briljant gespeeld door Mark Wahlberg, die als een op ­rolschaatsen serverende nachtclubbediende ontdekt wordt door regisseur Jack Horner. Een van de mooiste en meest ontroerende scènes in de film is als ­geluidsman Scotty J. (Philip Seymour Hoffman) zijn ­gloednieuwe sportauto showt aan Dirk en hem daarna meteen zoent. De scène eindigt lelijk voor Scotty.

Ik vraag me af wat er zou zijn gebeurd als ze beiden waren ingestapt om een lange, ongeplande nachtrit te maken die vervolgens zou eindigen in een urenlange conversatie op een parkeerplek of pal voor iemands deur.

Ik geloof dat, als je goed oplet, de zin van het leven zich op die momenten, in een ’s nachts stilstaande auto met beslagen ramen, aan je openbaart. Teken er een hartje in en laat het los.

Rapper en schrijver Massih Hutak (26) schrijft columns voor Het Parool.

Reageren? m.hutak@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden