Ashgan El-Hamus.Beeld Agata Nowicka

Een ode aan ongefilterd janken

PlusAshgan El-Hamus

Ik zit op de bank, net als jullie. Die bank waar ik inmiddels precies weet welk kussen waar moet om de perfecte vorm van actief liggen aan te nemen. Actief liggen, want het is wel gewoon dinsdag, ja.

Het zijn rare tijden, en rare tijden vragen om rare behoeften. Voor mij betekent dat ongekend veel behoefte aan zo ongeveer alles wat ongefilterd en veel is. Te veel eten met te veel kaas, keiharde muziek door het hele huis, zelf mijn pony knippen tot er niks meer van over is – van die dingen. Maar natuurlijk doe ik, net als jullie, keihard mijn best om me ‘gewoon’ goed te houden en niet elke dag vier tosti’s te eten. De rust bewaren en zo. Dus kijk ik ‘gewoon’ een film. In mijn actieve ligstand.

Maar de film vordert en ik zak zonder het door te hebben meer en meer onderuit, tot ik, wanneer er haast niks meer over is van mijn actieve ligstand, aanbeland bij het laatste shot van de film, dat mij precies geeft wat ik nodig heb. Niks ‘normaal doen’, niks ‘goed houden’.

Het jaar is 1765. Twee stiekeme oude geliefden, vrouwen met achteloos opgestoken haren (zoals alleen chique vrouwen dat kunnen), zitten in een operazaal. Ver uit elkaar. Zoals dat gaat bij oude geliefden, komen ze elkaar tegen op een afstandelijke plek, en ziet de een de ander, maar de ander de een niet. De muziek zet in, keihard, zonder pardon. Wij bewegen steeds dichter naar de een toe en zien hoe de muziek haar doet herinneren aan hun twee, naakt, keer op keer, naakt. Ook zij probeert zich ‘gewoon goed’ te houden, maar het mislukt, want daar komen ze: de tranen. Eerst één langzame, dan tien snelle. Elf, twaalf, dertien, ze blijven komen. Een trillende lip, putjeskin, haar hele gezicht uit de plooi. De klassieke muziek blaast door de zaal. Ze huilt en huilt, zonder over nog maar iets controle te hebben. Gewoon janken.

Het shot duurt eindeloos en ik lig inmiddels in de minst actieve houding die er is. Het duurt lang voordat ik door heb dat mijn wangen net zo nat zijn als die van haar. Ineens voel ik me beter dan al die dagen dat ik me ‘gewoon goed’ hield. We doen allemaal ons best, maar soms is nog beter dan je best doen jezelf eraan helpen herinneren dat een potje ongefilterd janken ook oké is. Of je nu een chique dame met liefdesverdriet bent in het jaar 1765, of net iets minder chic op een bank ligt in het jaar 2020.

Bedenk, de volgende keer dat je jezelf tegen je zin in een actieve ligstand wurmt, dat niet alles in een actieve houding hoeft te gebeuren omdat het toevallig dinsdag is. Het zijn rare tijden. Doe eens alsof het je eindshot is, maak een vaatdoek van je gezicht en kijk films die je helpen met dit alles om te gaan. Dan ga ik nu mijn pony knippen, tot er niks meer van over is.

Reageren? a.elhamus@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden