Plus Column

Een nieuw, prestigieus tv-programma? Reken maar op geklungel

Gijs Groenteman Beeld Linda Stulic

Het waren heerlijke weken voor mij, want ik heb een diepe voorliefde voor eerste afleveringen van televisieprogramma's.

Het is bevredigend om een goed, vaardig gemaakt tv-programma te zien, maar omdat ik een slechte inborst heb, vind ik het óók verrukkelijk om naar moeizame, ongemakkelijke en klungelige tv te kijken.

Als er een nieuw tv-programma begint, zeker als dat een prestigieus studioprogramma is waar alle ogen op gericht zijn, kun je ervan uitgaan dat er flink geklungeld gaat worden.

Mijn dierbaarste herinnering op dit vlak heb ik aan Peter Jan Rens. Ergens diep in de jaren ­negentig werkte ik bij de latenighttalkshow van Paul de Leeuw, Laat de Leeuw.

Gelijktijdig begon op RTL4 een vergelijkbaar programma, Peter Jan Rens Late Night. (Het werd geproduceerd door John de Mol, die vele jaren een diep vertrouwen heeft gehad in de talenten van Peter Jan Rens, een van de redenen dat ik John de Mol niet honderd procent serieus kan ­nemen.)

De eerste aflevering van Peter Jan Rens Late Night koester ik nog, ergens op een videoband, en is wat mij betreft de leukste eerste aflevering van een tv-programma aller tijden. Zelden heb ik iemand gezien die anderhalf uur lang live op televisie zó de weg is kwijt geweest.

'Elk begin is moeilijk, zeggen ze weleens,' schreef Han Lips de dag erna in deze krant, 'maar niet elk begin hoeft een doodsstrijd te zijn.' Dat stukje heeft nog jarenlang boven mijn bureau gehangen.

Ook na die eerste aflevering sleepte Peter Jan Rens Late Night zich voort. Zo slecht als die eerste aflevering werd het nooit meer, maar bar slecht bleef het.

Als redactie van het concurrerende programma hoorden we smakelijke roddels uit Hilversum, bijvoorbeeld over John de Mol, die de Peter-Jan-redactie terroriseerde door tot diep in de nacht te evalueren over wat er allemaal misging ­(alles).

Op een gegeven moment waren we ter redactie van Laat de Leeuw zo bevangen door het ­Peter-Janvirus, dat we ons ­stiekem als publiek hebben ­opgegeven en watertandend een hele aflevering van de doodsstrijd van ­Meneer Kaktus ter plekke in de studio hebben meegemaakt.

Peter Jan Rens Late Night is na een dramatische start nog verder ingestort en een paar weken later roemloos ten onder gegaan. De Wereld Draait Door had ook een dramatische start, maar is een succesverhaal zonder weerga geworden.

Ik zat dus, met mijn eerste-afleveringenfetisj, verheugd klaar voor de eerste afleveringen van M en Sanne Wallis de Show.

Het grappige met nieuwe tv-programma's is dat het wiel steeds weer opnieuw uitgevonden moet worden. Er worden ­beginnersfouten gemaakt, de balans klopt niet, items zijn te lang, de gasten verkeerd, de ­presentator lijkt elke routine verloren te hebben en aan het eind is de paniek compleet.

We zullen zien waar M en SWdS heen gaan.

Gijs Groenteman (1974) is schrijver, presentator en journalist. Wekelijks schrijft hij voor Het Parool een column.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool.nl.