Plus Column

Een nachtvlucht afzien naast een bejaard vrouwtje

Yasmina Aboutaleb Beeld Agata Nowicka

Dat de nachtvlucht van Montreal naar Amsterdam afzien zou worden, daar had ik me wel op ingesteld. Maar dat het bejaarde vrouwtje naast mij het grootste probleem zou vormen, dáár was ik niet op voorbereid.

"Ma'am, how are you today?"

De KLM-stewardess - zilveren oogschaduw, dikke, zwarte wimpers, en natuurlijk een onberispelijk broekpak in de bekende kleuren - zat gehurkt in het gangpad, als een kleuterjuf.

"Prima," antwoordde mijn buurvrouw.

"Heeft u gedronken?" De stewardess glimlachte.

"Nee, alleen een drankje op het vliegveld omdat ik bang ben om te vliegen."

"Weet u het zeker? Ik ben namelijk gekomen om u te vertellen dat wij u deze vlucht geen drank serveren."

"Waarom?"

"We hebben wat klachten ontvangen van passagiers"

"Van wie?!" De vrouw smeet haar klaptafeltje omhoog. "Welke idioot praat over mij?!"
Ik kromp ineen, als ze maar niet dacht dat ík...

"Mevrouw, alstublieft, ik wil alleen dat het goed met u gaat."

"Ik laat me niet zomaar beledigen. Ik ben 81 jaar en ik heb veel meegemaakt, maar dit is van een geheel nieuw niveau."

"Mevrouw, u moet mij geloven, ik wilde u niet..." Een krakerige stem onderbrak haar. De cabin crew moest nu echt hun plaatsen innemen. "Ik kom zo bij u terug," zei de stewardess, "we gaan nu opstijgen."

De bejaarde vrouw keek de stewardess na. Toen ze zeker wist dat ze weg was, pakte ze een leeg bekertje, liet het verdwijnen in een papieren tas tussen haar benen, om het er vervolgens gevuld met drank weer uit omhoog te halen. Dit ritueel herhaalde ze elke twintig minuten, voortdurende mompelend.

Na twee uur begon de vrouw er niet alleen bij te praten, maar ook te schelden - alsmaar luider. Wie dachten ze wel niet dat ze waren, die 'fucking nazi's'. Maar dan kenden ze haar nog niet. Ze moesten niet denken dat ze met zulke beledigingen wegkwamen.

Even later kwamen de nazi's haar koosjere maaltijd brengen. Die weigerde ze. De snack wilde ze evenmin. Ook het Hollandse ont­bijtje (aardbeienyoghurt en een broodje kaas in een wit doosje met blauwe windmolens) sloeg ze af.

Als ik niet fake-sliep, hield ik me zo druk mogelijk met nog maar een aflevering van De Keuringsdienst van Waarde. Alles om maar niet met de vrouw te hoeven praten.

Toen Teun van de Keuken op mijn scherm werd onderbroken door een plaatje van de Noordzee, Nederland en daarboven een klein wit vliegtuigje, draaide ik mijn hoofd richting het raampje. Groene vlakken, grijze strepen, allerlei gekleurde blokjes. Het was eindelijk ochtend, en ik was bijna thuis, maar vooral was ik aan een borrel toe.

Yasmina Aboutaleb (1986) rapporteert op vrijdag voor Het Parool vanuit de stad. Lees al haar columns terug in het archief. Reageren? yasmina@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden