Een mooie wandeling naar het graf van mijn vriend

PlusTheodor Holman

Een vriend ligt begraven op De Nieuwe Ooster.

Zijn vrouw woont in Parijs en had de gewoonte om elk jaar naar het graf van haar man te gaan, een gebedje te doen, bloemen neer te leggen, mij te trakteren op een paar glazen wijn in Keyzer, waar we dan altijd een punt bereiken waarop ze gaat huilen omdat ik een salot ben, waarna ik haar naar haar hotel sleep.

Zo gaat het dus al vijf jaar.

Dit jaar kon ze niet wegens ‘corona’ en vroeg ze per mail of ik op het graf van ‘Peter’ namens haar bloemen wilde leggen.

“En omdat ik weet dat je een onbetrouw­bare hond bent, wil ik dat je een foto maakt van de bloemen op het graf van Peter en die daarna aan mij stuurt.”

“Die foto of die bloemen?” vroeg ik sullig, want de toon van haar opdrachten beviel me maar matig.

Maar ik moet toch dagelijks mijn tienduizend stappen doen en dit was een mooie wandeling. Ik hou van dodenakkers en Koos ook, want die vindt niks zo fijn als tegen een graf aan te plassen en, zonder dat ik het merk, een knuffel te stelen om aan mijn voeten te leggen, die ik dan weer terug moet brengen naar ‘onze lieve Tommie’, zodat ik toch weer volschiet.

Het graf van Peter was snel gevonden en ik had een keurig kleurig bosje van-alles-wat gekocht om op de steen te leggen.

Op het moment dat ik de iPhone in de aanslag had om een kiekje te schieten, zag ik op het graf naast dat van Peter een enkele roos liggen. Nog geheel vers.

Opeens kreeg ik het in- en inslechte idee om die roos te pakken en voor de camera straks goed zichtbaar naast mijn bosje te leggen om vervolgens de foto te versturen met de tekst: ‘Weet jij van wie die roos kan zijn die ook op het graf van Peter lag?’

Peter zou die grap zeker hebben gewaardeerd, maar ik wist dat zijn vrouw er zeer door gekwetst zou zijn; Peters verleden had duistere kanten die ik wel kende, maar zij slechts vermoedde.

Ik beheerste me. Wel liet ik Koosje even op het graf zitten en stuurde behalve die foto ook een filmpje waarin ik God bad om voor Peter een fles amarone open te trekken. “En neemt U zelf ook wat.”

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden