Maarten MollBeeld Sjoukje Bierma

Een mooi huis kun je het niet noemen. Gabriël Metsustraat 6.

PlusMaarten Moll

En dan sta je op een middag naar een huis te kijken.

Een mooi huis kun je het niet noemen.

Gabriël Metsustraat 6.

Ook niet als je er wat langer naar kijkt. In 1898 werd met de bouw begonnen. Er werden ooit paarden gehouden, koetsen verhuurd en auto’s geshowd. Op de begane grond zijn de voormalige poorten dichtgemaakt met zwarte platen. Besmeurd met graffiti.

Nee, het is geen mooi huis, daar aan het Museumplein. Maar het is wel een belangrijk huis. Op eenhoog, aan een bureau, schreef de Joodse Etty Hillesum in 1941 en 1942 haar dagboeken, die in 1981 werden uitgegeven onder de titel Het verstoorde leven.

Het huis zou worden gesloopt, en natuurlijk zouden er op die plek luxe-appartementen verrijzen. Maar de gemeente heeft het pand deze week aangewezen als gemeentelijk monument.

Een goede zaak.

Op 30 november 1943 werd de 29-jarige Etty Hillesum in Auschwitz vermoord.

Gelach van skateboardende jongeren, de bestuurder van een bestelbus die toetert omdat fietsers niet snel genoeg opzijgaan, mensen die de in het belendende pand gevestigde bibliotheek van het Van Gogh Museum in- en uitlopen.

(Hier stond een veel te groteske bespiegeling over bovenstaande twee zinnen.)

Wat moet je verder zeggen?

Aan de ander kant van het Museumplein verdrijven twee ouderen in oranje hesjes te sombere gedachten. Een vrouw en een man. Ze zitten vlak bij de onderdoorgang van het Rijksmuseum. Op campingstoelen. Vrolijke gezichten. Beiden met een stuk hardboard met een formulier in de handen.

Ze turven. (Ik moet meteen aan Nico Scheepmaker denken die de balcontacten van Cruijff turfde.)

De oranje hesjes kijken naar het gedrag van de fietsers die voorbijkomen. In opdracht van Verkeer en Waterstaat. Of ze oortjes in hebben, of ze zitten te bellen.

“U had maar een hand aan het stuur,” zegt de vrouw.

“Houdt u ook bij wie bij wie achterop zit?”

Nee, dat staat niet op de lijst.

“Of wie bij wie op de stang?”

Ook niet. Jammer, dat leek mij nu een leuk sociologisch onderzoek.

Ze zet een streepje als er een jongen met een grote koptelefoon onder het Rijks vandaan komt gefietst.

Ik draai me om. Etty Hillesum kon vanuit haar huis het Rijksmuseum zien.

Vijf dagen voor ze vanuit Westerbork op transport wordt gezet, schrijft ze in een brief aan een vriendin: ‘En groet je m’n lieve bureau, de beste plek op deze aarde?’

De plek waar die ‘beste plek op aarde’ zich bevond, zal niet vernietigd worden.

Maarten Moll schrijft over dagelijkse beslommeringen in de stad. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? m.moll@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden