Babs Gons. Beeld Artur Krynicki
Babs Gons.Beeld Artur Krynicki

Een mooi gedicht over stiefvaders en bonusmoeders kon ik niet vinden

PlusBabs Gons

‘Het kostte me een hoop tijd en geld en het was een heel gedoe,” vertelt ze, “maar ik heb mijn naam laten veranderen.”

Op het Beukenplein ben ik een oude bekende tegen het lijf gelopen. Ze vertelt dat ze het opeens zo vreemd vond om nog de naam van haar stiefvader te dragen, want hij speelde geen rol meer in haar leven. Ze heeft de naam van haar moeder terug.

Terwijl ik verder loop, denk ik na over mijn eigen achternaam: ik draag nog steeds de naam van mijn tweede vader, terwijl hij al lang niet meer de partner van mijn moeder is. Maar hij is nog wel onderdeel van mijn leven. In plaats van mijn achternaam te willen veranderen, voel ik eerder de drang om eens een ode te schrijven aan hem en al die andere stiefouders, voogden, vervangouders en reserveopvoeders.

Een eerbetoon aan de instapvaders die het overnemen omdat de verwekkers zijn verdwenen naar andere gezinnen of verre oorden. Aan de stiefmoeders die hun eigen wensen opzij zetten voor de zorg voor het kroost van een geliefde. Voor de aanwaaimoeders, quasi-mama’s, kunstvaders en bonuspapa’s die er met een nieuwe partner gelijk een taak bij kregen. Voor ‘de-vrouw-van-mijn-vaders’, ‘de man-van-mijn-moeders’ die er altijd beducht op moeten zijn dat als de liefde niet meer genoeg is, ze ook gelijk een gezin verliezen.

Een lofzang omdat ik weet hoe ondankbaar het kan zijn, hoe je alles kunt geven om de leegte op te vullen en hoe ze je dan met een paar woorden kunnen buitensluiten, want ‘jij bent niet mijn echte vader, dus ik luister niet naar jou. Jij bent niet de baas over mij.’ Omdat ze wel een taart mogen bakken en de slingers mogen ophangen maar niet welkom zijn op het feestje.

Omdat ze altijd op de tweede rij zitten, omdat bloed dikker is dan water. Omdat de ‘echte’ ieder moment weer binnen kan komen lopen en hun plek kan innemen. Omdat ze het beter moeten doen, de lat hoog ligt en de liefde áltijd voorwaardelijk is. Omdat ze soms hier en daar wat mogen aanvullen, wat knikken, instemmen, ondersteunen maar uiteindelijk niet zo veel te zeggen hebben. Omdat, hoe mooi die nieuwe termen – bonusmama, extrapapa – ook zijn, ze blijven tijdelijk klinken. Omdat ze je niet voor vol aanzien.

Omdat ik geen enkel mooi gedicht kan vinden over stiefouders, geen zanger hoorde ik ze ooit bezingen, geen sprookje zette ze in een goed daglicht. Daarom hier in een paar honderd woorden een bescheiden toejuiching voor alle mensen die de nobele taak van de zorg over iemands anders kinderen op zich nemen. Handen omhoog voor jullie!

Spokenwordartiest, schrijver en ­docent Babs Gons maakt ons deelgenoot van haar belevenissen. Lees al haar columns hier terug.

Reageren? b.gons@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden