Reza Kartosen-Wong Beeld Artur Krynicki

Een migrantenvakantie is eigenlijk een langgerekt familiebezoek

Plus Reza Kartosen-Wong

Voor veel kinderen kwam vandaag te snel, voor veel ouders niet snel genoeg; het begin van het nieuwe schooljaar in regio Noord. Leerlingen van Amsterdamse scholen zien hun klasgenoten en leraren vandaag weer. Ze vertellen elkaar wat ze de afgelopen zes weken hebben gezien, gedaan, meegemaakt. Rijkelijk vloeien de verhalen over campings, dagjes uit, zwemmen of elke dag ongestoord gamen, youtuben en netflixen, hier en daar wat aangedikt, soms zo dik als regelrechte war stories.

Op Amsterdamse scholen zullen veel leerlingen vertellen over wat ik een ‘migrantenvakantie’ noem: een trip naar het herkomstland van hun ouders met een migratieachtergrond die hun wordt verkocht als een vakantie, maar die beter kan worden omschreven als een – vaak langgerekt – familiebezoek. Kinderen met een Chinese, Marokkaanse, Turkse, Spaanse, Italiaanse, Zweedse of wat voor migratieachtergrond dan ook: velen gaan geregeld, soms elk jaar, op migrantenvakantie.

Jarenlang leefde ik in de veronderstelling dat ik vaak op vakantie was geweest naar Indonesië. Mijn ouders kregen als KLM-medewerkers korting op vliegtickets en dus vlogen we vanaf mijn vierde of vijfde elk jaar naar het land dat mijn ouders begin jaren zestig hadden verlaten. Pas later besefte ik dat ik niet op vakantie was geweest. Klas- en studiegenoten die ‘mijn’ Indonesië ook hadden bezocht, hadden daar van alles gezien: Bali, de Borobudur, het Prambanantempelcomplex, zelfs het Tobameer (ik moest opzoeken wat dat was). Al die bijzondere plekken had ik niet gezien.

Bali zag ik pas rond mijn veertiende, toen ik al een keer of tien in Indonesië was geweest. En dat was ook alleen maar omdat het vliegtuig naar Jakarta vol zat en we moesten uitwijken naar Bali. Na een paar dagen relaxen aan het zwembad – ik had er wel aan kunnen wennen – gingen we weer richting de familie in Surabaya en Jakarta, zoals elk jaar. Mijn ‘vakantie’ in Indonesië bestond uit logeren bij familie, eten met familie, op bezoek gaan bij andere familieleden en tripjes naar shoppingmalls en markten – met familie.

Dit jaar gingen mijn gezin en ik op een ‘normale’ vakantie. In het snikhete Maltese Gozo verbleven we in het vage DGolden Valley Boutique & Breakfast waar je extra moet betalen voor het gebruik van de airco (!) en waar de eigenaar een fastfoodmaaltijd voor ons haalde en ons stiekem ook voor zijn eigen maaltijd liet betalen. We misten de warmte van onze familie, de gezellige etentjes én hun woningen met gratis airco. Volgend jaar gaan we gewoon weer op migrantenvakantie, onze familie is gewaarschuwd.

Reza Kartosen-Wong is mediawetenschapper en publicist. Elke maandag schrijft hij een column voor Het Parool. 

Reageren? reza@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden