Theodor Holman. Beeld Artur Krynicki
Theodor Holman.Beeld Artur Krynicki

Een mens moet soms liegen voor een hoger doel

PlusTheodor Holman

Hij ging vannacht weer alleen naar bed. Zijn telefoontjes piepten, maar hij liet ze gaan. Angela moest ook maar wachten tot morgen. Terwijl hij in bed lag, keek hij nog even naar de herhalingen van de talkshows.

Mildheid was niet de zachte deken die men over hem heen legde. Integendeel. De hele Kamer, de opinieleiders en de journalistiek hadden hem in een koude tocht gezet en die voelde hij nog.

Hij deed de tv uit.

Het was nu donker in zijn slaapkamer. En stil. Aan eenzaamheid kun je wennen, maar je went nooit aan eenzaamheid uit kwade trouw.

Die motie van afkeuring was toch een rubberen mes voor de bühne. Of niet?

Dat gehak ook op zijn vergeetachtigheid. Alsof daar een politieke strategie achter zou zitten.

Wat is vergeten? Is dat liegen? Is ‘vergeten’ een kwalijk te nemen eigenschap? Of een menselijk tekort? Ja, hij vergat de laatste tijd een en ander, maar er lag ook veel op z’n bordje. Nu helemaal. Een formatie was nu verder weg dan ooit. Was hij niet de zwakste schakel?

Feit was dat hij zich echt niet kon herinneren hoe een en ander was verlopen. Dat heeft hij toch naar eer en geweten gezegd?

Oké, misschien heeft hij een klein beetje gelogen, maar dat was een leugen die een hoger doel diende. Een mens moet soms liegen voor een hoger doel; wie altijd de waarheid vertelde, leefde niet lang. En dan is ‘vergeten’ nog een keurige manier van liegen.

God, wat was iedereen hypocriet. Welke politicus in de Kamer had er niet over veel ergere zaken gelogen? Pieter had vast ook weleens gelogen. Dat had Hugo hem zelf verteld. En trouwens, het CDA haat Pieter.

Ze hadden hem niet voor niets destijds op een van de laagste plaatsen op de kieslijst gezet.

Hij draaide zich op zijn zij.

Waarom begrijpt Pieter zelf niet dat hij weg moet? Niet voor hem, maar voor het CDA? Eigenlijk had hij Pieter een dienst bewezen.

Hij draaide zich weer op zijn rug. Vannacht zouden nachtmerries komen. Vuurspuwende fluistercampagnes, monsterlijke columns, hatelijke satirici, allemaal met het oogmerk om hem te vernederen.

Had hij zijn beste tijd gehad? Was vriend Alzheimer aan het knipogen in de gedaante van Von Clausewitz?

Hij probeerde pornografische beelden voor zijn geest te halen, maar zag Annemarie Jorritsma.

Hij viel in slaap en droomde dat hij een nachtmerrie was.

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden