Theodor Holman. Beeld Artur Krynicki
Theodor Holman.Beeld Artur Krynicki

Een mens heeft maar een klein potje waarin al zijn problemen passen

PlusTheodor Holman

Theodor Holman

We eten bij vrienden. Aan tafel zit ook een ander stel.

Man en vrouw. Ik ken ze vaag. Hij is al jaren bijna-dood en zij is eigenlijk hersendood, maar er komen nog klanken uit haar mond die helaas altijd over de actualiteit gaan.

“Ik vind het een saaie oorlog,” zegt de hersendode vrouw.

Ik richt mijn hoofd op en haal diep adem, maar krijg een schop onder tafel, wat betekent: ga niet in discussie!

“Die oorlog is toch saai, Theodor?”

“Waarom vind je het saai?” vraag ik en ik besef meteen dat ik nu een slinger van domme antwoorden krijg.

“Nou kijk, Theodor. Ja, een oorlog daar, ik denk, laat ze lekker daar in de modder, bah, vies… Maar wij… Ja, ik denk, waarom praten ze niet over vrede, ik denk… Het gaat om geld… Nou, wij zijn toch zo rijk? Dan kunnen we beter…”

Ik kijk naar haar halfdode man die een gebakken aardappeltje tevergeefs op zijn vork wil laten balanceren, en knik om niet te hoeven antwoorden. Maar de vrouw gaat door: “Dus ja, ik denk… En je ziet ook niks. Ja, huizen waar een bom is ingeslagen… Ja… Doden… En arme kinderen… Ja, vreselijk. Waarom laten we dat allemaal zien? Maar ik denk toch... Wat heb ik daarmee… Saai.”

“Ik vind het niet saai.” Woede kookt bij mij sneller dan water.

“Ja, maar jij met ouders en zo, oorlog, kamp, Indonesië toch? Maar je ouders zijn dood, hè?”

Wat is de subtekst van die laatste zin. Ik denk dat ze wil zeggen: wind je dus niet zo op over Oekraïne. Ik duw op mijn hoffelijkheid om woede terug te dringen. ‘Beleefdheid vóór ruzie’, zei mijn vader altijd. Betrokkenheid rust tegenwoordig nog op weinig pilaren van oprechtheid. Hoewel… Laat het woord klimaat vallen en het heilig vuur wordt ontstoken, terwijl ik de discussie daarover saai vind.

Oorlog – het met bloed, pijn en vernietiging waardeloos maken van wat ons allemaal dierbaar is – blaast zoveel angst over ons dat we er niet te veel mee geconfronteerd willen worden. Een mens heeft maar een klein potje waarin al zijn problemen passen en dat hij liever vult met de moeilijkheden die hij om zich heen ziet. Zoals klimaatverandering. Snap ik ook weer.

“Wie is er nu tegen vrede?” roept de vrouw. Hysterische wanhoop.

Er valt weer een aardappeltje van een vork.

Stilte aan tafel. Vreemd dat een oproep om vrede pijnlijk kan zijn.

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl.

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden