Natascha van WeezelBeeld Sjoukje Bierma

Een meisje met een mening heeft een olifantshuid nodig

PlusNatascha van Weezel

Mijn ouders vertelden me als kleuter dat ik later alles kon worden wat ik maar wilde. Zolang ik er hard voor werkte zagen ze niet in waarom ik als meisje geen astronaute, bankdirectrice of kernfysica kon zijn. “Geloof in je dromen, Tasch,” drukte mijn moeder me op het hart.

Grootse dromen, die had ik wel. Mijn oog viel al vroeg op de politiek. Ik wilde niet zomaar een bestuurder worden, maar iets ‘echt belangrijks’, burgemeester van Amsterdam bijvoorbeeld. Ik durf niet met zekerheid te zeggen of ik op dat moment echt politieke idealen koesterde of dat het me vooral leuk leek om geregeld in de media te verschijnen; soapster in Goede Tijden, Slechte Tijden vond ik namelijk een prima plan B.

Pas jaren later flirtte ik met de gedachte om daadwerkelijk politiek actief te worden. Voorzichtig deelde ik mijn politieke ambities met een paar mensen in mijn omgeving.

“Jij bent daar veel te naïef voor,” hoorde ik geregeld. Of: “Wie zit er nou te wachten op het meninkje van zo’n meisje?” Al snel besloot ik dat ik nog niet gehard genoeg was om de politiek in de gaan. Daarvoor heb je – zeker als vrouw – een olifantshuid nodig. De wereld observeren door te schrijven leek me vooralsnog een beter idee.

Vorige week volgde ik het Damdebat via Twitter en mijn maag draaide zich om van de drek die Femke Halsema over zich heen kreeg. ‘Die heks heeft te weinig empathie’ las ik. En: ‘Moet ze niet naar huis om te koken?’ Ik voelde me bevestigd in mijn huiver: het is wel heel moeilijk om het als vooraanstaand politica goed te doen.

Een paar dagen later interviewde journaliste en presentatrice Simone Weimans Thierry Baudet in het radioprogramma Met het Oog op Morgen. De voorman van Forum voor Democratie verliet de studio woedend nadat hij werd bevraagd over kolonialisme. Zelf dacht hij dat het interview over de FvD-krant zou gaan. Ook nu barstte een ware Twitterstorm los. Weimans werd ‘smerige linkse voorleesmoeder’, ‘tyfus makaak’ en ‘arrogant vooringenomen kutwijf’ genoemd. Ook meende iemand dat ‘dat poppetje niet bij de NPO zit vanwege haar kwaliteiten, maar vanwege haar huidskleur’.

De kleine meisjes van nu hebben nog altijd voorbeelden van sterke vrouwen nodig om in hun dromen te blijven geloven. Femke Halsema en Simone Weimans laten zich gelukkig niet omverblazen. Maar wat zijn we nog ver verwijderd van een wereld – en een land – waarin vrouwelijke politici en presentatrices of prominenten van kleur puur worden beoordeeld op de inhoud van hun werk. Of je nu probeert uit te blinken in de politiek of in de journalistiek, het gif van seksisme, racisme en antisemitisme is nog lang niet weggespoeld. Die olifantshuid heb ik harder nodig dan ooit.

Natascha van Weezel (33) is journalist.  Elke maandag schrijft ze een column voor Het Parool
Reageren? natascha@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden