Max Pam en Paul Brill. Beeld Artur Krynicki

Eén kwestie, twee visies: de verlaging van de maximumsnelheid

Plus Max Pam en Paul Brill

Eén kwestie, twee visies: de Amsterdamse blik en een mondiale kijk op de actualiteit. Deze week: maximumsnelheid.

Goed voor de schatkist

Zou de treurnis van de VVD over de verlaging van de maximumsnelheid van 130 naar 100 km/u niet gespeeld zijn? Wie over ’s lands snelwegen rijdt, weet dat in Nederland maar weinig trajecten bestaan waar je flink kunt doorscheuren. 

Nederland is dichtbevolkt en het wemelt van de afslagen en de rotondes, om van de files nog maar te zwijgen. Als je vandaag ach en wee roept, houd je voor morgen wisselgeld over om bijvoorbeeld de jihadisten buiten de deur te houden.

Gans het raderwerk staat stil, als uw machtige stikstofarm dat wil. Een half jaar geleden wisten we nog van niks. Tot de Raad van State, naast al het andere ook de hoogste bestuursrechter, erop wees dat in Nederland alle stikstofnormen worden overschreden. 

En nog wat andere normen van stoffen waar we nooit van hadden gehoord. Al die schijtende koeien blijken slecht voor de gezondheid, evenals de ongebreidelde bouw van huizen en het voortrazen op de wegen.

De natuur legt het loodje.

Dat laatste wisten we allang. Probeer in Nederland nog een plek te vinden waar het stil is. Daarvoor moet je naar de Ardennen. Probeer in Nederland nog een plek te vinden waar het

’s nachts aardedonker is. Daarvoor moet je naar Ierland. Dat boeren en bouwers tegen de – overigens milde – maatregelen protesteren, begrijp ik. Het gaat om hun business. Maar dat de overheid pas gaat optreden als de zaak al ver heen is, terwijl er eerder allerlei signalen zijn geweest, dat heeft iets onbegrijpelijks. 

Het is gewoon slecht bestuur. Mark Rutte, drie keer achtereen premier, mag zich dat persoonlijk aanrekenen. Dat zal hij ook doen, maar dat zegt verder niets, want hij zal gewoon opgaan voor een vierde termijn.

Terug naar 100 km/u, zou het helpen? Het zal aanvankelijk zeker de schatkist helpen, want

ik voorzie een hausse aan boetes. Om de weg­gebruikers in het gareel te houden, zullen die nog hoger worden. Maar veel belangrijker: hoe vertellen wij het de boeren? Tot dusver durft ­niemand dat echt te doen. D66 stelde voor de veestapel te halveren. Een rigoureuze maatregel, vergeleken waarbij de daadwerkelijke maatregel van eiwitarm voer voor de koeien maar een pover aanzetje is.

Volgens de Volkskrant hangt boven ons platteland ‘een gekmakende stank’, die opstijgt uit de varkensboerderijen. Die moeten in zijn geheel weg, dat zou tenminste al een flinke stap zijn.

Misschien valt er voor de VVD een deal te ­sluiten. Voor sluiting van elke 150 van de 4300 varkensboerderijen weer 1 kilometer maximumsnelheid erbij. Zo helpen wij met elkaar Nederland er weer bovenop.

Max Pam

Alleen op de wereld

Een van de misverstanden over Amerika is dat je er als automobilist naar hartenlust kunt scheuren. Een misverstand dat sterk in de hand is gewerkt door de vele spectaculaire achtervolgingsscènes in Hollywoodfilms.

De werkelijkheid in het geboorteland van de automobiel is een stuk prozaïscher. Toen ik in Amerika woonde, mocht je aan de oostkust vrijwel nergens harder dan 65 mijl per uur rijden, wat neerkomt op een snelheid van 104 kilometer. Vaker was de maximumsnelheid 55 mijl. Sindsdien zijn de limieten iets verhoogd, maar nog steeds is het zeldzaam dat je in onversneden VVD-stijl kunt ‘doorrijden’ op de Amerikaanse snelwegen.

Zelfs in het kolossaal grote Alaska, dat zich met recht de last frontier noemt en waar je je geregeld alleen op de wereld waant, mag je vrijwel nergens sneller dan 65 mijl per uur rijden.

En dat in een staat waar de Republikeinen, doorgaans wars van een regulerende overheid, het voor het zeggen hebben.

Verkeersregels worden in de Verenigde Staten zeer serieus genomen. Bijna alle Amerikaanse steden hebben kruispunten met een stopbord op elke straathoek. Het eerst aangekomen voertuig mag het eerst doorrijden. Wordt strikt nageleefd. Ik ben een keer aangehouden, omdat mijn auto bij een leeg kruispunt niet volledig tot stilstand was gekomen, maar nog een vaartje van pakweg 2 kilometer per uur had. Ik had wel een dodelijk ongeluk kunnen veroorzaken!

In zo’n situatie moet je de ernst van je overtreding vooral niet bagatelliseren. Dat hielp in mijn geval, want het bleef bij een reprimande. Had ik wel een boete gekregen, dan had ik die opgedragen aan de Brit Walter Arnold, de eerste automobilist die ooit werd bekeurd. Dit historische feit vond plaats in 1896: vanwege het jakkeren met de duivelse snelheid van 13 kilometer per uur moest hij 1 shilling betalen.

Uiteraard houden niet alle Amerikanen zich altijd aan de maximumsnelheid, maar het blijft toch opvallend hoe relatief rustig er wordt ge­reden. Ik vermoed dat dit minder te maken heeft met grote bekommernis om de CO2-voetafdruk dan met zorg om veiligheid en vrees voor hoge bekeuringen en schadeclaims.

Waar kun je je als chauffeur nog lekker uit­leven? Het verbaast niet: in de schatrijke Golf­staten. De Verenigde Arabische Emiraten spannen de kroon: op het traject Dubai-Abu Dhabi mag de teller oplopen naar 160. 

En dan zijn er nog de drie landen waar, althans op een deel van het wegennet, geen officiële maximumsnelheid geldt: Duitsland, Afghanistan en Noord-Korea. Curieus gezelschap voor de Duitsers, wier groene inborst ons zo vaak ten voorbeeld wordt gesteld.

Paul Brill

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden