Roos Schlikker Beeld Lin Woldendorp
Roos SchlikkerBeeld Lin Woldendorp

Eén keer toegeven dat het leven je beet heeft is moedig; vertellen dat het opnieuw is gebeurd een heldendaad

PlusRoos Schlikker

Roos Schlikker

Je bent niet alleen (hartjesemoticon).
Dit gaat weer voorbij (biddende handjes).
Wees lief voor jezelf als dat lukt (roosjes).
Ik denk aan jou (kuikentjesemoticon).
Zoek hulp (rood ballonnetje).

Wat hebben we gelachen, Malou Holshuijsen en ik, toen we voor onze podcast cabaretière Martine Sandifort interviewden. Na afloop gaf ze ons een theemok met de kreet ‘Namasteetjes’ erop. Ik drink er altijd vrolijk uit als ik op mijn yogamatje in een al te serieuze les ben beland.

Weinigen kunnen zo geestig de zoekende mens op de hak nemen als Martine. Scherp, niet truttig maar met mededogen. Omdat ze het kent: levensworstelen, zingeving zoeken, waarheenwaarvoor-gedachtes. Maar ze kent meer. Ze weet hoe het voelt als een monster zijn klauwen in je zet.

Haar ervaringen leveren bijzondere ­verhalen op. Op onze vraag wanneer ze in haar leven dacht ‘Dit komt nooit meer goed’ vertelde ze smakelijk over het moment dat ze opgenomen was. Tijdens een manie had ze haar volledige huisraad het raam uitgekieperd. De depressie die volgde, had haar op de rand van wanhoop gebracht. Toen het beter ging, kwam het besef: ik heb nieuwe meubels nodig. Met de halve afdeling van de psychiatrische inrichting toog ze richting kringloop­winkel. Een geestig en tegelijkertijd ­ontroerend beeld was het. Zij met haar ­bijzondere nieuwe vrienden die zochten naar een tafeltje, een kleed, een lamp. De aankleding van een nieuw leven. Haar nieuwe leven, waar ze aan kon beginnen als ze beter was. Helemaal beter.

Dat was ze ook een hele tijd, Ze maakte onlangs een theatershow waarin ze geestig goeroecoaches op de hak neemt die mensen een ‘life changing experience event’ beloven. Het leverde haar alom waardering en een sterrenregen in kranten op.

En toen schreef ze opeens op Facebook: ‘Ik ben (weer) depressief.’ Afgemeten vatte ze het samen: ‘Zombie-achtig, weggestopt, vaag, scheuten van pijn, afgesloten, geen zin, niet slapen. Rouw om het feit dat ik het helaas niet achter me gelaten heb.’

Een vloek ontsnapte me. Ik weet van mijn moeder hoe onzichtbaar het beest achter je kan sluipen, hoe je je onover­winnelijk kunt voelen, tot je het plotseling niet meer bent. Iedere nieuwe depressie wilde ze ontkennen. Want wéér ziek zijn, voelde mislukt. Het voelde als falen. Als niet hard je best gedaan hebben.

Onterecht natuurlijk. Maar wat is het wreed om weer door het puin te moeten.

Deze week schreef Martine een nieuw bericht. Ze stopte haar theatertour.

‘Ik zou mij in de huidige cancelcultuur natuurlijk gemakkelijk kunnen verschuilen achter een ‘overmacht door corona-reden’, maar dat voelt voor mij niet zuiver.’

Eén keer toegeven dat het leven je beet heeft is moedig. Vertellen dat het opnieuw is gebeurd een heldendaad.

Ze zette emoticons bij haar hartenkreet, haar steunbetuiging voor anderen die tegen hetzelfde knokken. Emoticons als grapje misschien, als beetje extra poedersuiker dat zij zo graag laat sneeuwen. Maar haar boodschap blijft ook zonder overeind.

Je bent niet alleen.

Dit gaat weer voorbij.

Wees lief voor jezelf als dat lukt.

Ik denk aan jou.

Zoek hulp.

Roos Schlikker (1975) is journalist en schrijfster van boeken en toneelstukken. Elke zaterdag schrijft ze een column voor Het Parool.

Reageren? r.schlikker@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden