Plus Column

Een kamer zonder gordijnen

Massih Hutak Beeld Robin de Puy

Ik wist dat het een slecht idee was om in de auto te stappen. En toch deed ik het. Het begon zo. Het huis van mijn buren is afgebrand en nu staan er elke ochtend mannen op steigers tegenover mijn slaapkamerraam kapotte dakpannen te vervangen.

Uit hun radio, die steevast is afgestemd op 100%NL, speelde 't Rode Licht van André Hazes. Mijn slaap­kamer heeft geen gordijnen. De werkers zagen mij wakker schrikken en lachten. Het is belangrijk om te vertellen dat 't Rode Licht van André Hazes een van mijn favoriete liedjes ever is. En het is belangrijk om te weten dat ik uit een soort ethisch protest weiger om mijn inkijk te bedekken.

Toen ik wakker werd, was het half zeven. Ik zag berichten van mijn vrienden Pizza en Honey in de groepsapp. Om vier uur 's nachts waren zij verwikkeld geraakt in een domme discussie over die ene keer dat wij als kinderen naar het zwembad waren gegaan en Honey wel meeging maar niet zwom, waardoor wij nu allemaal denken dat hij bang is voor water.

Pizza kwam langs om gordijnstangen te boren in mijn slaapkamer, want dat is wat hij doet: vrienden helpen met klusjes waar we hem nooit voor betalen. Pizza heeft verder geen werk. Zijn bijnaam komt van de enige baan die hij ooit heeft gehad. Drie keer raden.

Honey haakte na zijn werk aan. Hij haalde ons rond zes uur op in de auto van Honey senior, met tussen zijn benen een halflege fles tequila zonder dop als een soort allesvernietigende erectie. We gingen een rondje rijden, vertelde hij.

Ik zei dat ik nog veel moest doen en dat we bij mij thuis konden chillen, maar Pizza, die inmiddels languit in de shotgun-stoel een jointje zat te draaien, verraadde dat ik vrij was. Honey zette het volume van de radio hoger en keek mij aan met een vieze lach. 't Rode Licht. Ik stapte in.

Hoe we uiteindelijk precies in 't IJ terecht kwamen, weet ik niet meer. We hadden elkaar lang niet gezien, dus het werd een feest van jointjes (Pizza), alcohol (Honey), McDonalds (Ik) en André Hazes (iedereen).

We eindigden op het NDSM-terrein. Daar gingen we als tieners ook altijd heen om complottheorieën te bespreken over vrijmetselaars en hints daarover in de tekenfilm Dumbo.

Pizza begon weer over dat Honey bang is voor water waarna Honey de inmiddels lege fles tequila kapot gooide op de grond en vol gas het water inreed.

Ik ben blij dat de ramen open stonden zodat het interieur van Honey seniors auto niet zou ruiken naar wiet. We zwommen naar de oever waar we elkaar een half uur onophoudelijk hebben uitgescholden.

Daarna gingen we naar mijn huis. Pizza was nog steeds niet overtuigd. Honey bedreigde Pizza met de dood. En ik besefte dat ik nu wel stangen had in mijn slaapkamer, maar nog steeds geen gordijnen.

Rapper en schrijver Massih Hutak (25) schrijft elk weekend een column voor Het Parool. Reageren? m.hutak@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden