Paul Vugts. Beeld Artur Krynicki
Paul Vugts.Beeld Artur Krynicki

Een indrukwekkend saluut aan een collega van de buitencategorie

PlusPaul Vugts

Als ik u in mijn hart laat kijken, en waarom niet: wanneer het rouwbetoon betreft, zijn dingen me al snel wat te groots en meeslepend. Het kleine kan juist zo mooi zijn. Met lichte schroom mengde ik me dan ook in het eerbetoon voor Peter R. de Vries – bij uitstek een man van groots en meeslepend. Van bassen en violen.

Deze dagen zijn leerzaam. Mijn nieuwe inzicht: groots en meeslepend rouwen kan óók intiem.

De gewijde stilte rond de aanzwellende bloemenzee op de onheilsplek in de Lange Leidsedwarsstraat maakte indruk. Een baken van rust, ineens, in die bij uitstek zo rumoerige Leidsebuurt. Overdag én ’s avonds laat.

Die indrukwekkend lange rijen woensdag, helemaal vanaf het Frederiksplein via de Sarphatistraat, over de Amstel, naar de voordeur van Carré. Die duizenden die uren in de warmte kalm wachtten op hun laatste groet.

Ook een cynicus zou er stil van worden.

Iedereen is íngetogen boos om de verschrikking dat Peter Rudolf de Vries uit het leven is geschoten omdat hij het weer eens opnam voor een familie in de verdrukking – nu die van een kroongetuige van wie al een broer en een advocaat waren vermoord. Wiens naasten zich gemangeld voelen door de staat.

Donderdag was dan de uitvaart, ook in het koninklijke theater. Eerlijk gezegd ging ik er schoorvoetend heen, vrezend dat de herdenking van de bekendste BN’er gekaapt zou worden door BN’ers en hoogwaardigheidsbekleders die hun moment zouden nemen. Mijn hoofd was zo bij dat ongemakkelijke idee dat ik vergat mijn fiets op slot te zetten.

Wat had kunnen uitdraaien op een soort staatsbegrafenis voor een nieuwe volksheld, werd een ode van echt naasten aan hún Peter-zónder-R., zoals een broer het raak uitdrukte.

Te midden van een bloemenzee en met voor hun neus die onder rode rozen bedolven witte kist vertelden ze hun treffende anekdotes over hoeveel meer Peter was dan die Peter R. die publiek bezit was geworden.

Een vader die hoge bergen beklom, diepe zeeën in dook (en als enige de passerende orka’s miste omdat hij net op zijn duikcomputer keek). Peter de eigenwijze broer. Peter de briefschrijver, die gevoelige epistels schreef aan zijn dochter, aan vrienden en geliefden.

Liefdevol en nergens larmoyant ging het over de vele levens die Peter leidde, begeleid met fotocompilaties vol hard bewijs. Man, hoeveel uren zaten bij hém in een etmaal?

De zaal was óók vol aanklagers, rechters, advocaten, journalisten, omroepmensen, Ajax-iconen, BN’ers et cetera, maar het podium was aan degenen in wier privélevens Peter-zónder-R. hoofdrollen speelde.

Zo werd het een indrukwekkend saluut van de buitencategorie, voor een collega van de buitencategorie.

Paul Vugts schrijft elke vrijdag over zijn werk als misdaadverslaggever.

Reageren? paul@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden