Massih Hutak. Beeld Artur Krynicki
Massih Hutak.Beeld Artur Krynicki

Een hoopvol verhaal, voor Zuidoost dan

PlusMassih Hutak

Het Masterplan Zuidoost is een stevig, inhoudelijk sterk en hoopvol document over de toekomst van het stadsdeel in de komende twintig jaar. Het is mede geschreven door bewoners en de gemeente neemt er een zeldzaam dienstbare rol in. Er komt hierna ook een masterplan voor Nieuw-West. En zelfs één voor het centrum. Maar voor Noord? Dat blijft uit.

Hoe graag ik ook de inclusieve herontwikkeling van voorheen verwaarloosde wijken en dus het pionieren met een stad voor de toekomst zich zie voltrekken in Noord, denk ik toch dat de revolutie zal plaatsvinden in Zuidoost. Zij hebben bovendien de afgelopen twintig jaar kunnen kijken naar Noord terwijl hier de gentrificatiepilot werd uitgerold. Daar kunnen én moeten andere stadsdelen hun lessen uit trekken. Anders is ons martelaarschap echt nergens goed voor geweest.

Het Brooklyn van Amsterdam noemde burgemeester Halsema Zuidoost in de Volkskrant na het presenteren van het masterplan. “Maar dan betaalbaar.”

Wat is onze gemeente toch een wonderbaarlijk apparaat. Elk weldenkend en welwillend mens dat in die molen terechtkomt, gaat vroeg of laat dit soort dingen uitkramen. En het waarschijnlijk nog geloven ook. Zulke vergelijkingen worden per definitie gemaakt omdat een plek, in dit geval het totaal ge-gentrificeerde Brooklyn, onbetaalbaar is. Een betaalbaar Brooklyn was het Brooklyn pre-gentrificatie. En daar wilde je niet mee vergeleken worden. Zoals Zuidoost nu, volgens het masterplan. Daarom is het stadsdeel ook toe aan een sociaal-economische en culturele impuls.

Nogmaals, het is een hoopvol verhaal vol realiseerbare ambities en de bijbehorende structurele financiering. Maar toch even een aantal dingen uit het plan die bij mij vragen opriepen. Allereerst: er wordt nog steeds onderscheid gemaakt tussen ‘de bewoner’ en ‘de professional’. Vooral in een document als dit masterplan, dat benadrukt voor, door en met bewoners te zijn gemaakt, kun je niet uitgerekend de bewoner schofferen door ze te diskwalificeren als ‘amateur’ of ‘ondeskundig’ of welk tegengestelde van ‘professional’ ook. De bewoner is de onbetaalde professional, dat is het verschil.

Daarbij wordt er gesproken over kansen, terwijl we het zouden moeten hebben over keuzes. Een kans gun je iemand en daarmee praktiseer je liefdadigheid. Een keuze versterkt iemands zelfbeschikking en emancipeert. Dus vanaf nu geen kansengelijkheid meer, maar keuzegelijkheid.

Tot slot wordt een aantal keer in het masterplan gesproken over het vertrouwen van de burger in de overheid dat hersteld moet worden. Dat moet dus juist precies andersom. Het vertrouwen van de overheid in de burger moet worden hersteld. Zodat we niet langer schijnparticipatie en inspraakmomenten hebben waar vervolgens niets mee gebeurt, omdat bestuurders schrikken als ze daadwerkelijk macht en ruimte moeten delen met bewoners.

De toekomst van de solidaire stad is er één waarbij de inwoner wordt gezien en behandeld als de deskundige.

Rapper en schrijver Massih Hutak (1992) schrijft columns voor Het Parool.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden