Theodor Holman. Beeld Artur Krynicki
Theodor Holman.Beeld Artur Krynicki

Een hoeveelheid ledematen en rompen zonder hoofd maken van elke gedachte en elke zin een vloek

PlusTheodor Holman

Theodor Holman

Ze kwam terug van het front, stapte uit de bus en toen ze in haar straat liep, dacht ze: Ik weet niet wat het is om volwassen te zijn, maar ik ben geen kind meer en daar ben ik niet blij om.

Dimitri, die nog naar het front moest, appte of hij langs kon komen, maar toen ze hem wilde antwoorden, stond hij al voor de deur.

Het duurde drie minuten en toen vertelde ze het hem. Dat ze niet meer van hem hield, dat ze verliefd was geworden op een andere man en dat die was doodgeschoten.

“En zijn jullie nog met elkaar… Ik bedoel: hebben jullie…”

“Ja, we hebben geneukt.”

Ze voelde dat ze hard, direct en kwetsend was, maar ze kon niet anders. Taal wordt nou eenmaal beïnvloed door wat je ziet en meemaakt; een hoeveelheid ledematen en rompen zonder hoofd maken van elke gedachte en elke zin een vloek. Dan krijg je zinnen die bestaan uit een paar ledematen of rompen zonder kop.

Dimitri zei: “Ik ben ook verliefd geworden… Op Irina.”

Ze zag dat hij loog, want er stonden tranen in zijn ogen, maar ze gunde hem z’n leugen. Hij haalde zijn neus op en zei: “Wat heeft liefde voor zin als we zo makkelijk op anderen verliefd kunnen worden?”

“Het moet zin hebben anders heeft niets meer zin,” antwoordde ze.

“Niets heeft zin!” zei Dimitri, “Deze kloteoorlog heeft ook geen zin.”

Hij besloot nu zijn tranen de vrije loop te laten.

“Daarom moet liefde zin hebben,” stelde ze.

“Ach, trut!”

Hij draaide zich om en liep de deur uit.

Ze dacht aan de vrouw van haar overleden geliefde en aan zijn kinderen. Ook zij treurden nu. Maar waarom belde ze die weduwe niet op? Ach, waarom verdriet verdiepen?

Verdriet, een nutteloos gevoel in oorlogstijd. Je kon beter haten. Bestond haat niet voor het grootste gedeelte uit verdriet?

Ze had nooit gedacht dat haat haar zulke bevredigende vergeldingsgedachten zou geven. Nooit gedacht dat ze geweld niet alleen wilde, maar ook eiste. In slaap vallen met gedachten aan straf.

Ze had in het ziekenhuis een jonge Russische soldaat gezien en toen raakte ze verward door het mededogen. Dat mededogen leek op het verkeerde moment te komen maar ze had het. Zoals ze ook opeens verliefd was geworden op de verkeerde.

Ze ging op haar bed liggen en vroeg zich af hoe ze hierover moest nadenken.

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden