null Beeld Sjoukje Bierma
Beeld Sjoukje Bierma

Een halve kip: zijn alibi om er niet meer zo ongemakkelijk bij te zitten

PlusMaarten Moll

Maarten Moll

Op een van de toiletten van bioscoop Studio/K zag ik de tekst voor het eerst staan. Geschreven op een rand van de plaat met de doortrekknoppen.

‘Iedereen is onzeker.’

Iemand anders had eronder geschreven: ‘Toch?’

Weer een ander: ‘Zeker!’

Waarom iedereen onzeker is, stond er helaas niet bij. Waarmee het een raadselachtige tekst blijft.

Een paar dagen geleden waren we in Noord, en zagen we, vlakbij FC Hyena en De Goudfazant, op een stalen deur met een oud GEB-logo weer die tekst staan: ‘Iedereen is onzeker.’

Twee keer deze tekst in de stad gezien: is dat al een trend? Of toeval?

En wat wilde die wildschrijver toch met die tekst?

Een kwartiertje later zaten we aan een kleine tafel met uitzicht op een lange tafel waar in het kader van een bedrijfsuitje gezamenlijk gegeten werd.

Het zag eruit als los zand hoe men met elkaar omging. Een blok van vier mensen waren allemaal op hun telefoon aan het kijken, en als er aan die tafel werd geconverseerd was dat alleen met de buurman of buurvrouw.

Te midden van al die ongemakkelijkheid zat een jonge kerel wat om zich heen te kijken.

Hij sprak niemand aan en niemand leek hem op te merken.

Met een in zijn mond natgemaakte vinger wreef hij een tijdje over een plekje op zijn vork.

Hij leek heel erg op de tekst die we op die stalen deur hadden zien staan.

Ik zocht, terwijl we wachtten op het voorgerecht, op internet naar nog meer plekken waar de tekst was opgeschreven.

Ik vond een foto van een fietstunnel bij het Centraal Station waar de tekst was te lezen. Het handschrift leek op dat van de tekst op de GEB-deur.

En onder de gevelsteen van de korenmeter uit 1792 op de Brouwersgracht ook de met kleine kapitalen geschreven woorden ‘Iedereen is onzeker’.

Ik keek weer naar de jonge vent. Er werd een bord voor hem neergezet. Waarop zo te zien een halve kip lag.

Er verscheen een grote glimlach op zijn gezicht.

Hij stroopte zijn mouwen op.

Hij en zijn halve kip. Zijn alibi om er niet meer zo ongemakkelijk bij te zitten. Meer was er niet nodig.

Alle onzekerheid was van hem afgegleden. Tenminste, voor het komende kwartier (of heb je voor een halve kip meer tijd nodig?)

Je zag hem groeien tijdens het eten. Hij wist echt hoe je een halve kip moest aanvallen.

Ik vond er nog een paar. In de buurt van de Raadhuisstraat op een verkeersbord verboden in te rijden in rode letters de tekst van drie woorden. En in de Van Eeghenstraat schijnt een schutting te staan met in strakke letters ‘Iedereen is onzeker’.

Iemand is op een missie.

De jonge man kloof gelukzalig op een poot. Hij logenstrafte de drie woorden, maar je kunt natuurlijk niet de hele godganse dag als een kampioen halve kippen eten.

Maarten Moll schrijft over dagelijkse beslommeringen in de stad. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? m.moll@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden