Lale Gül. Beeld Artur Krynicki
Lale Gül.Beeld Artur Krynicki

Een half jaar geleden was ik nog een student met een bijbaan bij de Albert Heijn

PlusLale Gül

Toen ik nog geen jaar geleden bezig was met het neerpennen van mijn autobiografische debuutroman Ik ga leven had ik nooit durven dromen dat ik ooit op tv zou aanschuiven tussen inmiddels onsterfelijk populaire namen als Saskia Noort, Johan Derksen, Martien Meiland, Hendrik Groen en Maike Meijer. Oké, toegegeven, van die laatste twee had ik voor de nominatie nooit gehoord, maar dat ligt volledig aan mij: hun boeken waren mede de bestverkopende van 2021. En daarom zaten we deze week bij Khalid & Sophie: we zijn de genomineerden voor de NS Publieksprijs. Wie had dat gedacht?

Een half jaar geleden was ik slechts een student aan de VU met een bijbaantje op de broodafdeling van de AH. Mijn ochtenden bestonden uit gevulde koeken inpakken, muffins stickeren, oneindig croissantjes en stokbroden bakken en broden door de snijmachine halen. Het was geen verschrikkelijk werk, maar u begrijpt: wel geestdodend en niet uitdagend of intellectueel prikkelend. Na m’n werk schreef ik in de avonden dan elke keer een beetje tekst bij in mijn manuscript. Ik had toen geen enkel vermoeden dat het schrijven van een boek mij zó veel zou brengen, zowel positief als negatief. Het begon als een nachtmerrie: woedende familieleden, een zoektocht naar een veilig onderkomen en een spambox vol haat en bedreigingen, zeker, maar dat ging gepaard met een enorme bekendheid die me ten deel viel.

Ik had nooit gedacht dat dat zou leiden tot een fotoshoot in Venetië voor JAN Magazine, columns in de Viva (die nu is opgeheven, vlak na mijn aantreden, maar ik geloof graag dat daar geen causaal verband is), WNL dat vraagt of ik mijn mening kom geven in Hilversum over de Kinderboekenweek, de nominatie eerder dit jaar voor de Pim Fortuynprijs (die Fidan Ekiz uiteindelijk heeft gewonnen), een interview in The New York Times als een van de weinige Nederlanders en dat ik inmiddels niet meer weg te slaan ben op tv, aangezien ik er zowat elke week zit. Buiten dit alles treed ik regelmatig op als (gast)spreker bij allerlei literatuuravonden of debatavonden; zowel in België als hier. De ene keer zit ik op het partijcongres van de politieke partij N-VA in Gent om te spreken over integratie, de andere keer praat ik over hoe belangrijk de bibliotheek was voor mijn ontwikkeling, als een soort ambassadeur. Maar ook bij het WNF ben ik geweest, om te vertellen hoe belangrijk ik aandacht voor een schoon milieu en klimaatverandering vind.

Ik ben me er zeer bewust van dat dit niet bij elke debutant gebeurt; vandaar dat ik ook ultiem geniet van alles wat op mijn pad komt. En een NS Publieksprijs als enorm huldebetoon en een erkenning voor mijn werk, daar ben ik zeker niet vies van. Ik moet het weliswaar opnemen tegen mediagiganten met een enorme aanhang, maar ik zal mijn best doen en roeien met de riemen die ik heb; dus in dit geval mijn lezers van Het Parool verzoeken om op me te stemmen. Misschien heb ik niet zulke leuke sjaaltjes en ben ik niet zo goedlachs als Martien Meiland, maar ik hoop dat ik op u kan rekenen!

Lale Gül schrijft elke week een column voor Het Parool. Lees al haar columns hier terug.

Reageren? l.gul@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden