Plus Opinie

Een fannypack om mijn middel, de beste plek voor herinneringen

Massih Hutak Beeld Robin de Puy

Ergens tussen het kleine wonder dat zou geschieden en de grote leegte die zou volgen, stonden mijn vrouw en ik met onze koffers klaar om te vertrekken. We namen onze nieuwste spullen mee omdat niets aangenamer is dan het afscheuren van kledingkaartjes als je op reis bent. Ondanks dat schoonmoeder A. het een slecht idee vond, stapten we in de auto en reden weg.

Terwijl Google Maps de route beschreef van ­Amsterdam-Noord naar Parijs draaiden we oude R&B-muziek en zongen uit volle borst mee. Ne-yo en Trey Songz vertelden ons hoe de liefde eigenlijk alleen maar zorgt voor narigheid maar dat seks het toch allemaal waard is en ik sprak ze niet tegen.

We verbleven in Montmartre, mijn favoriete wijk in Parijs. Omdat Le fabuleux destin d'Amélie Poulain daar is gefilmd; het meisje met een vermeende hartafwijking dat het tot haar levensdoel maakt om haar tragikomische lotgenoten te helpen.

Omdat tegenover de witte kerk bovenaan de heuvel een man zijn voetbal hooghoudt terwijl hij in een lantaarnpaal klimt. Omdat op de trappen een groep muzikanten liedjes zingt van Sam Cooke. En omdat alles in Montmartre naar molens is vernoemd waardoor ik op 5 uur en 40 minuten afstand ver weg en tegelijk dichtbij thuis ben.

Op de Champs-Élysées witnessten we met onze eigen ogen de nieuwe make-up lijn van Rihanna. De popgodin uit Barbados heeft voor het eerst in de geschiedenis van de gezichtspoeders een foundation ontworpen die alle veertig soorten huidtinten dient. De winkel stond vol gelukkige meisjes en ik wenste dat ik er ook één was. Waar anders begint solidariteit dan op het gezicht van een vrouw?

De mijne shinede bright like a diamond tijdens ons diner in Ladurée waar we de lekkerste steak, de zoetste macarons en het taaiste brood aten. We stalen de ketchup en wandelden onze voeten kapot terwijl ik polaroidfoto's maakte van dingen die niet bestonden. De beelden bewaarde ik in een fannypack om mijn middel, de beste plek voor herinneringen, ergens tussen de onderbuik en het geslachtsdeel in.

Zes jaar geleden maakte ik deze reis voor het eerst, in mijn eerste auto die natuurlijk Frans was. Een groene Peugeot 306 genaamd Audrey, naar de actrice die Amélie speelt. Nu reed ik in een grijze Fiat Punto (die nog geen naam heeft) en besefte dat ik eigenlijk naar Italië moest rijden maar dat had schoonmoeder A. vast een nog slechter idee gevonden, en terecht. Bovendien hangt de bekendste Da Vinci in het Louvre, dus geen stress.

De volgende dag bezochten we Versailles. Nadat oude vrouwen gingen vechten bij de toiletten, gingen wij eten in de McDonalds. Op de terugweg sliep mijn vrouw en was er geen sprake van R&B. Ik luisterde naar de podcast over artiestenmanager Chris Lighty. En zo reed ik ons liefdevol het donker in.

Rapper en schrijver Massih Hutak (25) schrijft elk weekend een column voor Het Parool. Reageren? m.hutak@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden