Column

Een echte leraar maakt een bosbrand van een kind

James WorthyBeeld Agata Nowicka

De eerste keer dat ik hem zag, was op een kelderfeestje in de Haarlemmerstraat. Het was in 2001, op een spookdag tussen kerst en oud en nieuw. Op zo'n dag die enkel op de kalender staat om vergeten te worden. Een 2 januari. Een 6 november. Zo'n dag wiens enige taak het is om heelhuids een gisteren te worden.

Het was warm in de kelder. Te warm. De meisjes op de dansvloer dansten op het randje van flauwvallen. Ik stond achter het mooiste meisje, zodat ik haar, als ze onverhoopt zou flauwvallen, kon opvangen.

Hij stond naast me. Droevige ogen in een verdwaald gezicht. Ook hij wilde haar opvangen. Een lieve jongen op afgetrapte sportschoenen.

Vijftien jaar later is hij de bekendste leraar van Nederland en een voorbeeld voor velen.

Ik ben op de presentatie van zijn nieuwste boek dat Meester Bart Op Zijn Best heet. Achter in de zaal zit een deel van zijn leerlingen. Straatschoffies en fluistermeisjes. De langste jongen kauwt op een rietje van een fastfoodrestaurant. Allemaal zijn ze stil als hun meester praat. Zijn bevlogenheid geeft de kinderen vleugels.

Ik denk terug aan mijn schooltijd en vind het jammer dat ik nooit een Meester Bart heb gehad. Mijn leraren blusten al mijn enthousiasme met informatie, maar een echte leraar maakt een bosbrand van een kind.

Een echte leraar gooit olie op het vuur en zorgt ervoor dat de vlammen hoger komen dan de vlammen ooit zijn geweest. Mijn leraren blusten de kinderen. Ze schopten het lopende vuur kreupel. Ze lieten je in het lesmate­riaal geloven en niet in jezelf.

Als ik met zijn leerlingen over hem praat, praten ze over hun leraar zoals ik alleen over mijn vader praat. Mijn vader heeft altijd in me geloofd. Mijn moeder ook wel, maar moeders zijn realistischer dan vaders. Vaders hebben wat dat betreft het vermogen om net iets langer in de droom van hun kinderen te kunnen geloven. En heel vaak, op de momenten dat alleen de vader nog droomt, komt de droom uit.

Bart is ook zo'n onuitputtelijke dromer. Hij blijft geloven in de kinderen die door de rest van de samenleving weinig tot geen geloof wordt gegund. En het mooie is dat het werkt. Het is geen hol idealisme.

Hij is geen doorsnee positiviteitsgoeroe die zijn leerlingen 'TSJAKKA' laat roepen en over hete kolen laat lopen op het schoolplein. De kinderen halen hun diploma's, gaan studeren, trouwen, krijgen kinderen en heel af en toe zullen ze terugdenken aan die man met die baard. Meester Bart. De man die de weg wees toen er nog geen weg lag. De directeur van de droomfabriek.

Ik stond achter het mooiste meisje, zodat ik haar, als ze onverhoopt zou flauwvallen, kon opvangen. Hij stond naast me in de kelder. Ook hij wilde haar opvangen. En hij ving haar op. Ik keek naar hem en zag een geboren opvanger. Ik gunde hem het mooiste meisje. Ik gunde hem de wereld. Zo'n prachtige bosbrand moet je niet willen blussen.

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Reageren? james@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden