Johan Fretz. Beeld Artur Krynicki
Johan Fretz.Beeld Artur Krynicki

Een dode baby? Stel je niet aan, daar moet je niets bij voelen

PlusJohan Fretz

Johan Fretz

Volgens de mensen die onlangs nog hadden staan applaudisseren nadat een stel boze boeren op een politieblokkade had ingeramd, en ook toen ze kinderen met een anti-azc-bord door de straten zagen marcheren, ja: volgens dezelfden die brandende mesthopen op de A6 een uiting van terechte zorgen hadden genoemd, en die met het schuim op hun lippen beweerd hadden dat ons boerenland door duistere krachten moedwillig wordt omgeploegd tot migrantenparadijs, en die spontaan in tranen vol medeleven waren uitgebarsten toen er op een inspraakavond in Tubbergen was gezegd dat sommige inwoners emotioneel zo kapot waren dat ze niet eens meer konden inspreken, ja, volgens diezelfde mensen moesten we vooral niet zo emotioneel reageren toen een baby van drie maanden was overleden in een sporthal in Ter Apel. Linkse hysterie, of erger nog: de politisering van leed.

Een knap staaltje gaslighting: de woede en verontwaardiging over deze menselijke tragedie, die onmiskenbaar voortkomt uit kwaadaardige politieke lafheid, grove ophitsing en ontmenselijking, afdoen als emotionele incontinentie.

Nee. Je mag niets voelen. Je moet niets voelen. Sommige emoties mogen er zijn. Andere moet je voor jezelf houden. Dat zijn de regels. Dit is Nederland. Hier doen we normaal. En anders pleur je maar op, en als je hier toch nog aankomt, dan zorgen we wel dat we je behandelen als ongedierte op een schoon gewas.

Wij zijn namelijk doodsbang voor ‘de aanzuigende werking’ van medemenselijkheid. Vluchtelingen zijn geen mensen, maar mieren die naar ons toe kruipen. ’Asielplaag’, ‘asieltsunami’. Je moet Ruben Brekelmans of Bente Becker zijn, je moet zeggen dat er geen enkel taboe mag bestaan bij het omlaag brengen van de ‘asielinstroom’, terwijl jouw partij al jarenlang alle mensenrechtenverdragen aan haar laars lapt, baby’s op Lesbos laat verblijven in lekkende tenten met bijtende ratten, cynische deals heeft gesloten met die autocraat in Turkije, die vervolgens honderdduizenden mensen de dood heeft ingejaagd en de Koerden die het Westen zo vaak hebben bijgestaan gewelddadig onderdrukt. Maar daar moet je niets bij voelen.

Boos en aangedaan reageren op een dode baby, wat ben jij voor operettefiguur? Toon liever wat begrip voor de mensen die luidkeels vieren dat er ‘weer een zandaap dood is’, of die voor de poorten van Ter Apel lachend hun bord met zorgen tonen: ‘Hand in hand, samen terug naar eigen land, doei!’ Dat zijn mensen, gewone mensen, en daar snap jij, domme deugneus, helemaal niets van.

Ach, gossie, jouw tranen om de dood van een pasgeborene, jouw schaamte over het feit dat Artsen zonder Grenzen voor het eerst in vijftig jaar aan de slag gaat in Nederland. Je woede over zevenhonderd mensen die knokken om een douche of een dixi-toiletje: stel je niet aan. Voel niets. Blijf rationeel en nuchter.

Gedraag je als Wopke Hoekstra. Ja: wees een slappe McKinsey-clown met een midlifebaardje en buig plechtig voor terreur, intimidatie en vreemdelingenhaat, net zo lang totdat je zo afgestompt en onverschillig bent dat je eindelijk begrijpt waar het om gaat: sommige emoties mogen er zijn. Andere moet je voor jezelf houden.

Johan Fretz is schrijver en theatermaker. Hij schrijft elke zaterdag een column voor Het Parool.

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden