Theodor Holman Beeld Wolff

Een dieet ervaar ik als een beknotting van mijn vrijheid

Column

Jaap Seidell en Jutka Halberstadt vroegen zich in Het Parool van zaterdag af hoe ver het recht op ongezond leven reikt.

Moet ongezond leven door de overheid worden beknot? Zij willen daar een maatschappelijk debat over.

Ik ben daarvoor.

In het stuk, waarin ze ondergetekende terloops op een inconsistentie wijzen, stellen zij de vraag zo: 'Wanneer gaat het uitoefenen van onze vrijheid over in egoïsme? (...) Als iemand ziek wordt door ongezond gedrag, heeft dat gevolgen voor de mensen in zijn of haar omgeving en voor de kosten van de gezondheidszorg, waar we allemaal aan bij­dragen in de vorm van zorgpremies.'

Enkele opmerkingen.

Er is een relatie tussen eten en vrijheid.

Mijn ouders hebben zo'n drie jaar ondermaats gegeten in Japans krijgsgevangenschap; dat was iets wat ik elke dag hoorde. Men hield elkaar in ­leven door, nu er geen eten was, over eten te vertellen. Mijn vader wilde in het kamp een dagboek bijhouden, maar na een aantal dagen schreef hij alleen nog recepten op die hij van de andere gevangenen hoorde.

Eten was vrijheid.

Hoe smakelijker je at, hoe bewuster je je was van de vrijheid. Een dieet ervaar ik nog steeds als een beknotting van mijn vrijheid.

Verder: het bereiden van voedsel is kunst geworden, cultuur. Ik heb een tv-abonnement met wel drie, vier eetzenders. In de boekhandel is de meeste ruimte ingeruimd voor kookboeken.

Smakelijke kunst is niet ­altijd gezonde kunst.

Integendeel.

De overheid moet iets doen. (nee, ik ga nu niet zeggen: ­goede voorlichting op scholen, subsidie op sportscholen, et cetera)

Laat het me voelen in mijn portemonnee.

"Maar dan kunnen rijke mensen wel lekker eten, en arme mensen niet."

Klopt, maar de meeste obesitasgevallen komen voor bij mensen die het niet breed hebben. Later, als de armen door geldnood beter eten, sterven de rijken eerder.

Wat verder helpt, is een genuanceerde levensbeschouwing.

Als zinvol leven betekent ongezond eten, dan moet je daar consequenties uit trekken: opdraaien voor de kosten als je ziekten aantoonbaar door het eten komen.

Kan dat? Dat weet ik niet.

Mag je dan een verslaafde verantwoordelijk houden voor zijn daden? Wanneer is eten een gevaarlijke drug?

Wil ik gezonder eten, dan moet er iets uit mijn hersens worden gebrand. Weet men precies de plek, dan wil ik dat best betalen. Mag die overheid dat eisen?

Voer voor politici.

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden